مقاله آسيب پذيري بافت هاي فرسوده بخش مرکزي شهر تهران در برابر زلزله (مورد: منطقه ۱۲) که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاييز ۱۳۸۹ در پژوهشهاي جغرافياي انساني (پژوهش هاي جغرافيايي) از صفحه ۱ تا ۱۸ منتشر شده است.
نام: آسيب پذيري بافت هاي فرسوده بخش مرکزي شهر تهران در برابر زلزله (مورد: منطقه ۱۲)
این مقاله دارای ۱۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله مخاطرات محيطي
مقاله زلزله
مقاله بافت هاي فرسوده
مقاله آسيب پذيري
مقاله بخش مرکزي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: منزوي مهشيد
جناب آقای / سرکار خانم: سليماني محمد
جناب آقای / سرکار خانم: تولايي سيمين
جناب آقای / سرکار خانم: چاوشي اسماعيل

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
آسيب پذيري شهرها از مخاطرات محيطي در کشورهاي داراي محيط طبيعي، پرمخاطره، به چالشي مهم در برابر علوم شهرشناسي، مديريت، علوم مهندسي و برنامه ريزي شهري تبديل شده است. پژوهش ها و نوشتارهاي مربوط، حاکي از آن اند که به رغم مطالعات و تحقيقاتي که طي حدود هفت دهه گذشته در مورد بافت هاي تاريخي و قديمي و فرسوده شهري انجام شده اند، آسيب پذيري بافت هاي مذکور در برابر زلزله از دهه ۹۰ ميلادي مورد توجه قرار گرفته و در ايران نيز از اواسط دهه ۷۰ به اين موضوع اهميت داده شده، که در واقع غفلت از اهميت اين موضوع را در پي داشته است. اهميت آسيب پذيري شهر تهران در برابر زلزله، به خصوص بافت ها و فضاهاي فرسوده بخش مرکزي آن، با عنايت به بستر طبيعي ناامن و با توجه به جايگاه بخش مرکزي اين شهر، لزوم شناخت آسيب پذيري بافت هاي قديمي (فرسوده) بخش مرکزي شهر تهران را در برابر زلزله در اولويت قرار داده است. اين مطالعه با در نظر گرفتن «نظام هاي آسيب زا و تاثيرپذير» در درون نظام شهري و محدوده بافت هاي بخش مرکزي، آسيب پذيري بافت هاي قديمي (فرسوده) منطقه ۱۲ شهر تهران از زلزله را از منظر جغرافياي شهري مورد بررسي قرار داده است. براي اين منظور هفت متغير در حوزه جمعيت، فعاليت و ويژگي هاي فيزيکي ـ کالبدي منطقه مذکور انتخاب و بررسي و تحليل شده است. در اين بررسي، آسيب پذيري هر يک از متغيرها و چگونگي پراکنش آنها در سطح بلوک هاي منطقه در تابع مورد نظر محاسبه شده و وضعيت آسيب پذيري محدوده مورد بررسي بر اساس وزن کل متغيرها در سطح نواحي و بلوک هاي شهري منطقه، مورد تجزيه و تحليل قرار گرفته است. نتايج اين بررسي نشان از آن داشت که با در نظر گرفتن «نظام هاي آسيب زا» و «نظام هاي تاثيرپذير» در درون سيستم شهري و بافت فرسوده بخش مرکزي شهر تهران،  متغيرهاي فاصله کاربري ها از فضاهاي باز، دسترسي به محدوده آسيب پذير، سال احداث بنا و نوع مصالح ساختمان ها، به ترتيب بيشترين تاثير را در آسيب پذيري منطقه ۱۲ از زلزله دارند. متغيرهاي مذکور، در انطباق با ساختار و توزيع فعاليت هاي منطقه که بر فعاليت هاي فرامنطقه اي و توزيع متمرکز آنها در نواحي يک و دو و سه متکي است و جمعيت سيال هشتصد هزار نفري را روزانه جذب منطقه ۱۲ مي کند، آسيب پذيري بافت هاي فرسوده شهري بخش مرکزي را در برابر زلزله، افزايش داده است. از لحاظ نظري نيز به اين نتيجه مقدماتي رسيده است که به رغم تفاوت هايي که فضاها و بافت هاي فرسوده بخش مرکزي شهر تهران در برابر زلزله دارند، اصول و نتايج ناشي از بررسي آسيب پذيري فضاها و بافت هاي فرسوده منطقه ۱۲، با در نظر داشتن ملاحظات خاص هر منطقه، مي تواند به عنوان الگويي در بررسي ساير مناطق بخش مرکزي مورد استفاده قرار گيرد.