سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: کنگره ملی علوم انسانی

تعداد صفحات: ۲۸

نویسنده(ها):

اصغر میرفردی – دکترای جامعه شناسی و عضو هیأت علمی گروه جامعه شناسی دانشگاه یاسوج

چکیده:

توسعه پدیده ای چندبعدی است(تودارو ، ۱۳۶۷ ).به عبارت دیگر ، توسعه فقط اقتصادی ن یست، بلکه متأثرازنظام فرهنگی وبه ویژه ساخت نگرشی وارزشی یک جامعه و افراد تشکیل دهنده آن است (گروندونا، ۲۰۰۰ ). نظ ام فرهنگی جامعه ، به عنوان پدیده ای اکتسابی، خود پیامد نظام تعلیم وتربیت اع م ازرسمی و غیر رسمی می باشد. در این میان نظام تعلیم و تربیت رسمی به ویژ ه در سطوح عالی نقش بارزی در فراهم سازی زمینه های نگرش ی و فرهنگی توسعه ایفا می نماید . ایران به عنوان یک کشور درحال توسعه ،نیازمند علوم انسانی متناسب با توسعه است. این مقاله با بهر ه گیری ازداده هاومنابع موجود، درصدداست تا زمینه ها وهمچنین موانع نقش آ فرینی ع لوم انسانی درتوسعه کشور راموردارزیابی قرار دهد. با توجه به ماهیت موضوع مطالعه،دراین بررسی عمدتا از روش اسنادی و کتابخانه ای استفاده می شود. با توجه به اینکه درزندگی اجتماعی همه ابعاد واجد اهمیت هستند، توجه به نقش زمینه های علمی به ویژه علوم انسانی درتوسعه جامعه ضرورت می یابد. این بررسی نشان می دهدکه علوم انسانی درایران در دهه های اخیرازنظر کمی رشد فزاینده ای داشته است. با وجوداین،علوم انسانی نتوانس ته است نقش وجایگاه واقعی خود را در توسعه جامعه ایفا نماید . علوم انسانی، بدلیل هویت موض وعی، می توانند مهم ترین نقش رادرشک ل گیری وتحول فرهنگ عمومی جامعه داشته باشند و به جهت دهی برنامه های توسعه یاری رسانند.به نظر می رسد که وجود بینش کمی گرایی وبی توجهی به علو م انسانی ، عدم وحدت رویه دراولویت بندی مسائل از منظر علو م انسانی ،کمبود فرصت های شغلی برای دانش آموخ تگان علوم انسانی و مشکل وجهه علوم انسانی در بینش فرهنگی جامعه از موانع نقش آفرینی علوم انسانی درتوسعهجامعه می باشند .این مقاله در پایان پیشنهادهایی را برای بهبود نقش علوم انسانی در توسعه جامعه ارائه می نماید.