مقاله آسیب هاي ناشي از سر سوزن و وسايل نوک تيز در دانشجويان که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاييز ۱۳۸۹ در پژوهش پرستاري از صفحه ۱۸ تا ۲۳ منتشر شده است.
نام: آسیب هاي ناشي از سر سوزن و وسايل نوک تيز در دانشجويان
این مقاله دارای ۶ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله آسیب ناشي از سرسوزن
مقاله وسايل نوک تيز
مقاله دانشجويان پرستاري و مامايي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: نوحي عصمت
جناب آقای / سرکار خانم: خشنود زهره
جناب آقای / سرکار خانم: سيدعادل مهدي

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: آسیب هاي ناشي از وسايل نوک تيز (Needle stick injuries (NSIs)) مهم ترين مشکل در مواجهه با پاتوژن هاي قابل انتقال از طريق خون در کارکنان بهداشتي درماني به خصوص پرستاران مي باشد. از اين نظر دانشجويان پرستاري و مامايي در انجام کارهاي باليني شديدا در معرض خطر ابتلا به اين آسیب ها مي باشند. هدف اين مطالعه تعيين فراواني آسیب هاي ذکر شده و عوامل مرتبط با آن در دانشجويان پرستاري و مامايي دانشگاه علوم پزشکي کرمان بوده است.
روش: جامعه پژوهش در اين مطالعه شامل کليه دانشجويان پرستاري و مامايي مي شد که در مقطع باليني اعم از کار آموز و کارورز در حال گذراندن دروس باليني بودند. در اين پژوهش توصيفي مقطعي، ۱۹۰ نفر از دانشجويان کاراموز و کارورز پرستاري و مامايي شرکت داشتند. با استفاده از پرسشنامه مطالعه Shiao و به کارگيري منابع معتبر ابزاري در خصوص سابقه آسیب با وسايل نوک تيز و عوامل مرتبط با آن در طول يک سال گذشته به همراه وضعيت واکسيناسيون هپاتيت B تدوين شد. به منظور بررسي اهداف پژوهش، از آزمون هاي آماري رگرسيون و مجذور کاي و جهت تجزيه و تحليل داده ها از نرم افزار SPSS v.16 استفاده گرديد.
یافته ها: يافته ها نشان داد که۳۰٫۱ % از دانشجويان در يک سال گذشته دچار اين آسیب شده اند.۴۲٫۲ % حداقل يک آسیب را در طول دوران تحصيل دانشگاهي خود تجربه کردند. سر سوزن سرنگ معمولي شايع ترين وسيله ۷۱٫۶% و آسیب ديدگي حين کشيدن دارو، شايع ترين وضعيت به شمار مي امد. %۳۳٫۹ از دانشجويان پس از ايجاد آسیب آن را گزارش کردند. بيشترين علت عدم گزارش۳۰ %، اطمينان از عدم وجود بيماري عفوني نگران کننده در بيماري بود که وسيله نوک تيز روي او استفاده شده است. اکثر دانشجويان۹۳٫۶ %، واکسيناسيون هپاتيت B را انجام داده بودند. در بين دانشجويان سال هاي مختلف بيشترين ميزان آسیب ديدگي در دانشجويان سال دوم بود. فراواني آسیب ها در دانشجويان کارآموز و کارورز و همچنين دانشجويان پرستاري و مامايي تفاوت معناداري نداشت.
نتيجه گيري: نتايج مطالعه حاکي از بالا بودن ميزان آسیب هاي ناشي از وسايل نوک تيز علي رغم عدم گزارش آن در بين دانشجويان پرستاري و مامايي دانشگاه علوم پزشکي کرمان بوده است. پوشش واکسيناسيون هپاتيت B در اين دانشجويان در حد رضايت بخشي است با اين حال برنامه ريزي جهت جلوگيري از بروز آسیب و در صورت لزوم اجراي اقدامات صحيح پس از آن ضروري به نظر مي رسد.