اینکه در داخل کردن این سه حرف هر نویسنده قرار میدهد و کلمه را بد لخواه خود بشکلي خاص در میاورد و بیات کلمه که تلفظی واحد دارد بدو یا چند شکل مختلف نوشته می شود، چنانکه «اتمبیل» را در نوشته های فارسی به اشکال «اتو مو بيل اتومبیل ( اتمبیل همچنین را به اشکال روز سوار ، پروانسر ، پرفسور » می یا بیم . بدیهی است ده این هرج و مرج در بیم: ہسدہ شیوه بمت پسندیده نیسم مت دیگر این که این سمه حرکت با سه حرکت ممدوده اساوای» ودو حرکت ملين که جزو کلمه است مشتبه می شود و خوانندگانی که تلفظ اصلی کلمه  را نمیدانند در تشخیص این دو نوع حرکت و طرز تلفظ کلمه متحیر و سمر گردان میمانند

  • برای رفع ای دو عیب باید اصل استقلال خط و زبان و اصل احتراز التباس را منظور داریم و بطور مطلق

.۳ داخل کردن و او بیان ضمه و الف بیان فتحه و یاء بیان کسره در کلمات بیگانه غیر عربی خود داری کنیم و فی المثل بجای دیود، گرام، اتومبیل ، فوارهول ” که برخی می نویسند « یاد ، گرام ، اتمبیل ، فرمول » بنویسیم و هکذا ( تمام این قاعده اظهار نظر استاد بهمنیار رحمة الله عليهاست )

۴۰ – برخی از نویسندگان پاره ای از کلمات بیگانه غیر عربی را به صورت مُعرّب و با حروف مخصوص بعربی و فی المثل « ایتالیا» را بهطاء و «مستکی » را به صادو طاه « مغناتیس » را به فاف و طاء می نویسند ، و این شیوه  گذشت از منافات

با اصل استقلال خط و زبان ، ایجاد عیب یا اشکالی در خط کرده . و ان بدو یا چند گونه نوشته شد برخی از کلماتست که اغلب در نوشته ای فارسی مشاهده می کنیم

مانند : « اتریش و اطریش ، تنتور و طنطور ( مغنا تیس و مقناطیس و امثال اینها  , اشکال گن  حوت تا .س ات۔ برای روسع این عیب یا اشکال با داد این وند لالمات را ارہ-ر جہت تابع معربرات فارسی قرار داد وانها بصورت معرب وحروف خاص به عربی خود داری کرد و فی المثل « ایتالیا، مستکی، مغناتیس ، اتریش، تنتور، جنتیانا» , نوشت، نه « ايطا لیا، مصطکی، مقناطیس ، اطریش، تنطور ، جنبطیانا» تنها اسمهای خاص را که به عربی شهرت تمام یافته است از قبیل افلاطون و ارسطو و بقراط می توانیم این قاعده مستثنی و نوشتن آنها را به هر دووجه جا یز شمریم لیکن آن است که در این قاعده به هیچ گونه استثنا قائل نشویم و در اجرای آن اطلراد رابطور کامل مراعات نماییم