سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: ششمین کنگره سرامیک ایران

تعداد صفحات: ۱۴

نویسنده(ها):

اسماعیل صلاحه – پژوهشگاه مواد و انرژی
فتانه شکرالهی – موسسه استاندارد و تحقیقات صنعتی ایران
میترا اسدی – پژوهشگاه مواد و انرژی
رحیم ابوعلی – پژوهشگاه مواد و انرژی

چکیده:

سازمان تجارت جهانی (WTO) در سال ۱۹۹۵ تاسیس و جانشین موافقت نامه عمومی تعرفه و تجارت (GATT) که در سال ۱۹۴۸ و پس از جنگ جهانی دوم شکل گرفته بود، شد . گات به عنوان تنها ابزار چند جانبه هدایت کننده تجارت جهان از سال ۱۹۴۸ تا زمان تاسیس سازمان تجارت جهانی (World Trade Organization,WTO) یعنی سال ۱۹۹۵ باقی ماند و در حدود نیم قرن نقش فعالی در این زمینه داشت . این سازمان، به عنوان یک واقعیت در دنیای امروز، چنان است که نادیده گرفتن و یا بی توجهی به آن، غیر ممکن و شاید هم غیر عاقلانه باشد، چنانچه نمی توان نسبت به بانک جهانی، سازمان ملل متحد، شورای امنیت و صندوق بین المللی پول بی اهمیت ماند . سازمان تجارت جهانی، یک سازمان بین المللی بوده که هدف آن برنامه ریزی در زمینه تجارت است، بنابراین باید منافع مشترک تولید کنندگان و مصرف کنندگان را در بر گیرد . WTO تلاش می کند تا مشکلات تجاری بین دولت ها را کاهش دهد و با وضع قوانین، مقررات و توافقنامه های چند جانبه، به تجارت جهانی سرعت بخشد و آن را آسان کند . اندیشه تجارت جهانی، سال هاست که پدید آمده و حرکت خود را آغاز کرده و تا آنجا که ممکن است باید کوشید تا در جهت منافع اقتصادی، به ویژه صنایع کشور بهره گرفت . همچنین باید در این راستا، آمادگی های لازم را برای عضویت ایران در این سازمان به دست آورد . در مقاله حاضر، پس از معرفی تاریخچه تشکیل گات و WTO ، موافقت نامه های آن در بخش های صنعتی و خدماتی، دستورالعمل های اجرایی جهت ارتقای سطح کیفی کشورهای در حال توسعه، کمیته های موجود و گروه های کاری آن معرفی می شوند .