سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: همایش تمرکز و عدم تمرکز در فرایند برنامه ریزی درسی

تعداد صفحات: ۲۱

نویسنده(ها):

زهرا زین الدین میمند – کارشناس ارشد برنامه ریزی درسی
نعمت ا… موسی پور – عضو هیأت علمی دانشگاه شهید باهنر کرمان
یدا… جوادی – عضو هیأت علمی دانشگاه شهید باهنر کرمان

چکیده:

لوی اعتقاد دارد نظام های آموزشی جهان سوم به منظور تحکیم بخشیدن به هویت ملی ووحدت کشور که به نظر آنها از طریق برنامه ریزی متمرکز به دست می آید، اکثرا تصمیم به دایر نمودن مراکز ملی برنامه ریزی درسی برای تدوین یک برنامة درسی ملی گرفته اند و بنابراین، استقلال مؤسسات آموزشی از دیدگاه ایشان در اولویت نمیباشد . اما بعدها کشورهای در حال توسعه ای که در تهیة برنامه درسی موفق شده بودند و آنهایی که موفق نشده بودند ، به مطلوبیت برنامه ریزی درسی در سطح منطقه ای ، محلی و مؤسسات آموزشی پی بردند .
در بررسی تاریخ آموزش عالی نوین ایران ، از لحاظ امور آموزشی و درسی ، ۱۳۱۳-۱۳۴۶ سیستم غیر متمرکز ، ۱۳۴۶-۱۳۵۹ سیستم نیمه متمرکز و ۱۳۵۹- ۱۳۷۸ سیستم متمرکز را به خود اختصاص می دهد . اما حرکت از برنامه ریزی متمرکز به سمت غیر متمرکز در آموزش عالی با توجه به شرایط و الزاماتی که از دیدگاه صاحبنظران در آموزش عالی جلوه گر هستند، آغاز شده است . آیین نامة پیشنهادی سال ۱۳۷۸ از آن جمله است که یکی از اهداف آن نهادینه کردن برنامه ریزی درسی در دانشگاهها می باشد .
آیین نامه پیشنهادی سال ۱۳۷۸ با عنوان واگذاری اختیارات برنامه ریزی درسی به دانشگاهها، در نهایت در سال ۱۳۷۹ به تصویب رسید . در پژوهشی که در دانشگاه شهید باهنر صورت گرفت، اعضای هیأت علمی این آیین نامه را تا حدی قابل اجرا دانسته اند . نهادینه کردن برنامه ریزی درسی در دانشگاهها، مطمئناً در گرو فراهم سازی بستر فرهنگی لازم در این خصوص می باشد و دقت نظر خاصی را در زمینة عناصر و اجزای سیستم آموزشی و تأثیر یکایک آنها بر برنامه ریزی مطلوب به شیوة غیر متمرکز و مختص هر دانشگاه می طلبد . در سیستم غیر متمرکز دانشگاهی ، لزوم مشارکت و فعالیت اعضای هیأت علمی در فرایند تولید برنامه درسی و برنامه ریزی درسی دانشگاهی بیش از پیش احساس می شود .