سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: همایش سراسری راهکارهای ارتقاء مدیریت بحران در حوادث و سوانح غیرمترقبه

تعداد صفحات: ۱۲

نویسنده(ها):

ویدا صدیقی ارفعی – دانشجوی کارشناسی ارشد مدیریت دولتی ، کارشناس دانشگاه علوم پزشکی کاشا

چکیده:

مدیریت بحران بخش جدایی ناپذیری از کل نظام مدیریت است. بحران عبارت است از هر وضعیتی که توان بالقوه ی سازمان را تحت فشار قرار داده و نظم سیستم و یا قسمت هایی از آن را مختل کند. بطور کلی مدیریت بحران دارای ۴ هدف عمده است:
۱- کاهش تنش و اضطراب در طول بحران
۲- ایجادتعهد و هماهنگی فراگیر و یکپارچه
۳- کنترل دقیق جریان اطلاعات
۴- مدیریت موثر منابع
حوادث غیر مترقبه از دیرباز درجهان باعث بروز مشکلات فراوان و خسارت جانی، مصدومیت ها، معلولیت ها و زیان های اقتصادی بی شماری شده است. بنابراین در هنگام وقوع این حوادث نقش بیمارستان ها بسیار حساس بوده و در مدیریت این گونه بحران ها جایگاه بسیار مهمی خواهند داشت.
روش پژوهش: مقاله ی حاضر یک مطالعه ی مروری است که با بهره گیری ازمطالعات کتابخانه ای و بررسی های اینترنتی و با ارزیابی تطبیقی از تجارب و سمینارهای ارائه شده یخارجی و داخلی تهیه شده است.
یافته ها: همه ی بیمارستان ها باید دارای برنامه ی جامع و استانداردی جهت رویارویی باحوادث غیر مترقبه باشند، اما متاسفانه اغلب به این برنامه ی استراتژیک و بررسی و تجدید نظر در آن با در نظر گرفتن نیازهای بیمارستان برای ارائه ی خدمات مناسب توجه اندکی می شود. از آن جایی که شرایط بیماستان ها به طور کامل در هنگام وقوع بحران تغییر می یابد، انطباق وضعیت بیمارستان با شرایط جدید بایستی بر اساس طرح های پیش بینی شده انجام گیرد و هر کس باید بنا به مسئولیتی که دارد آمادگی لازم را کسب نماید.
ابتدا باید کمیته ی بحران با حضور نمایندگانی از هر بخش بیمارستان تشکیل شده وسپس این کمیته کلیهی حوادث غیر مترقبه ی داخلی و خارجی که کارکنان، بیماران، بازدیدکنندگان و در نهایت جامعه را تحت تاثیر قرار می دهد شناسایی کرده و برنامه ی اجرایی استانداردی برای انجام فعالیت های اورژانسی و پاسخ گویی به این حوادث تهیه کند. هیچ یک از فعالیت ها در بر دیگری ارجحیت ندارد. انجام مانورهای آموزشی بسیار مهم می باشد. زیرا با انجام عملی برنامه های مدیریت بحران نقاط ضعف و کاستی ها مشخص می گردد.
خلاصه: امروزهوجود یک طرح مدیریت بحران برای مراکز امدادی نظیر بیمارستان ها ضروری است. یک طرح جامع مدیریت بحران باید دروضعیت عادی و قبل از وقوع حادثه با برنامه ای دقیق و زمان بندی شده موجود باشد و در این رابطه بهصورت نظری و عملی به پرسنل آموزش های کافی داده شود. نهایتا این برنامه با تمرینات عملی کارآزمایی شده و کلیه ی معایب و اشکالات آن برطرف گردد. به خاطر داشته باشیم که دشمن مدیریت بحران، انکار است و پایانی برای چرخه ی برنامه ریزی ، آموزش وتمرین، بررسی مجدد وجود ندارد.