سال انتشار: ۱۳۸۷

محل انتشار: سومین همایش آموزش معماری

تعداد صفحات: ۱۱

نویسنده(ها):

سیدبهشید حسینی – عضو هیئت علمی دانشگاه هنر تهران
مجید ضیایی – کارشناس ارشد مرمت بناهای تاریخی دانشگاه هنر تهران
محمدابراهیم جعفری – عضو هیئت علمی دانشگاه هنر

چکیده:

معماری روستایی گستره ای بی بدیل از چاره اندیشی های خلاقانه است برای بکارگیری امکانات محیط طبیعی و برآورده کردن نیازهای مادی و معنوی روستاییان، پاسخهایی هوشمندانه و زیرکانه، که به همراه خود بار معنوی و فرهنگی برای بقاء زندگی روستاییان به ارمغان می آورد. نگاه ژرف به شکل و ظاهر ساده ی معماری و دریافت شگردها و زیبایی های اندیشه ی روستائیان و همچنین به کارگیری یافته ها در طراحی واحد مسکونی در بافت روستایی، از اهداف آموزشی درس معماری روستایی ایران در دروس مستقل روستا (۱) و (۲)، و در برنامه ی آموزشی مصوب وزارت علوم تحقیقات و فناوری رشته ی کارشناسی معماری است. با در نظر گرفتن جمعیت روستایی کشور وجایگاه ارجمند آنها لزوم توجه بیشتر به آموزش این موضوع باعث شد تا در سال ۱۳۷۴ در بازبینی برنامه ی آموزشی توسط گروه هنر شورای عالی برنامه ریزی ، دروس آن از ۲ به ۳ واحد افزایش پیدا کند. مقاله ی حاضر به ضرورت آموزش روستا در دانشکده های معماری و سابقه ی آن در برنامه ی آموزشی رشته ی معماری پرداخته و بیشتر در پی ان است روشی را جهت آموزش درس معماری روستا (۱) و (۲) در دانشکده های معماری – برای رسیدن به هدف آموزشی مصوب آن به طور کامل – بیان نماید. این روش پیشنهادی نتیجه ی تجربیات آموزش این درس در دانشکده ی معماری و شهرسازی دانشگاه هنر تهران است .