سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: اولین کنفرانس ملی بهسازی و مقاوم سازی ایران

تعداد صفحات: ۱۲

نویسنده(ها):

عباس درب هنزی – مربی رشته عمران، دانشگاه ولی عصر (عج) ، رفسنجان
سعید فرخنده – دانشجوی رشته عمران، دانشگاه ولی عصر (عج)، رفسنجان

چکیده:

ساختمان های بنایی یکی از پر تعداد ترین نوع ساختمان ها در کشور به خصوص در مناطق روستایی می باشند که زلزله های گذشته موید اسیب پذیری زیاد آنهاست و در زمین لرزه های بزرک بیشترین آمار تلفات جانی و خسارات اقتصادی را نسبت به ساختمان های دارای اسکلت به خود اختصاص داده اند. این در حالی است که حداقل حدود ۴۲% از جمعیت ایران در روستاها زندگی می کنند که به دلیل شرایط اقتصادی، فرهنگی و محیطی و عدم کنترل ساختساز از سوی ارگان های دولتی، ضوابط و معیارهای لازم برای مقاومت در برابر زلزله در این نوع ساختان ها رعایت نشده است که این امر مزید بر علت شده و جان بسیاری از هموطنان را بخصوص در مناطق زلزله خیز در معرض خطر قرار داده است. همین مساله بر ضرورت انتخاب تکنیک ها و روش های خاصی به منظور بهبود رفتار لرزه ای ساختمان های با مصالح بنایی دلالت دارد. در این مقاله ابتدا تقسیم بندی خسارات درساختمان های بنایی و علل فروریختگی آنها بیان گردیده و سپس با بررسی رفتار لرزه ای این نوع ساختمان ها در برابر زلزله، به بررسی روش های سنتی و نوین مقاوم سازی پرداخته شده است.