مقاله آنچه بر دانشجويان اعزامي به خارج از کشور در رشته هاي علوم پزشکي در سالهاي اخير گذشته است که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار و تابستان ۱۳۹۰ در گام هاي توسعه در آموزش پزشكي از صفحه ۴۹ تا ۵۷ منتشر شده است.
نام: آنچه بر دانشجويان اعزامي به خارج از کشور در رشته هاي علوم پزشکي در سالهاي اخير گذشته است
این مقاله دارای ۹ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله بورسيه
مقاله وضعيت تحصيلي
مقاله علوم پزشکي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: حق دوست علي اكبر
جناب آقای / سرکار خانم: دهقاني محمودرضا
جناب آقای / سرکار خانم: آيت الهي موسوي سيدامين
جناب آقای / سرکار خانم: نفيسي ياسمن
جناب آقای / سرکار خانم: وزيري نسب شيما
جناب آقای / سرکار خانم: ساساني پرديس
جناب آقای / سرکار خانم: بذرافشان اعظم
جناب آقای / سرکار خانم: پورخانداني علي
جناب آقای / سرکار خانم: پورخانداني الهام
جناب آقای / سرکار خانم: زارع شاهي راحله
جناب آقای / سرکار خانم: طالبيان الهام
جناب آقای / سرکار خانم: صادقي راد بهنام
جناب آقای / سرکار خانم: شمس الديني اعظم

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمينه و هدف: توجه به تاثير بسيار زياد اعزام دانشجو به خارج براي ادامه تحصيل اهميت فراوان دارد، به شکلي که حتي کشورهاي پيشرفته جهان نيز از اين امر مهم بي نياز نيستند، اين در حالي است که هنوز در کشورهاي در حال توسعه توجه کافي و مديريت مناسبي براي بهره مندي از مزاياي بورسيه دانشجويان به خارج از کشور وجود ندارد. با توجه به ضرورت بيان شده، بايست در خصوص اعزام دانشجو به خارج دقت و حساسيت بيشتري در سيستم برنامه ريزي کشور وجود داشته باشد.
روش کار: تعداد ۳۶۶ دانشجو در فاصله زماني بين ۱۳۷۶ تا ۱۳۸۲ که از کشور خارج شده بودند، وارد مطالعه شدند. مشخصات فردي دانشجو در زمان خروج از کشور، دانشگاه بورسيه کننده، دانشگاه محل تحصيل و رشته و طول مدت تحصيل دانشجو از طريق پرونده هاي وزارت بهداشت استخراج گرديد.
يافته ها: از مجموع ۳۶۶ دانشجوي بورسيه بيشترين تعداد دانشجويان در کشورهاي اروپايي (۶۹٫۷%) و در کشورهاي حوزه استراليا و اقيانوسيه (۱۲٫۶%) تحصيل کرده بودند. ميانگين مدت تحصيل براي دانشجويان بورسيه در دوره هاي ۴٫۰۷ Phd سال (±۰٫۴۶) و براي دانشجويان رشته هاي تخصص باليني ۵٫۱۲ سال (±۰٫۵۴) که بين دو دوره از نظر آماري نيز اختلاف معني دار بود (P<0.001) نرخ عدم بازگشت در دانشگاه هاي بزرگ و همچنين اعزامي از وزارت بيشتر از متوسط است و اين در حالي است که در توليد علم دانشجويان بورسيه توسط دانشگاههاي تيپ سه موفق بوده اند.
نتيجه گيري: بيشترين بورسيه را دانشگاه هاي بزرگ کشور داشته اند که البته با اطلاعات موجود تحليل دقيق اينکه آيا تناسب رعايت شده و آيا از عدالت نسبي برخوردار بوده است کار دشواري است.