سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: دومین کنفرانس مدیریت منابع آب

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

رحمت ا… شفیعی علویجه – کارشناس ارشد هیدرولوژی – موسسه تحقیقات آب ، پژوهشکده منابع آب، گروه فر

چکیده:

منبع عمده تغذیه دریاچه ارومیه، جریانهای سطحی ورودی توسط ۱۸ رودخانه و تعدادی آبراهه و مسیل می باشد، با افزایش مداوم مصرف آب درحوضه آبریز این رودخانه ها که ناشی از افزایش سطح زیر کشت، توسعه صنایع و افزایش جمعیت می باشد، میزان جریان ورودی به سرعت کاهش می یابد به نحوی که انتظار می رود با اتمام و بهره برداری از کلیه پروژه های سد و شبکه و طرح های آبرسانی به مناطق نیازمند، میزان متوسط جریان سطحی سالانه ورودی به دریاچه از ۴/۶ میلیارد مترمکعب به حدود ۳/۲ میلیارد متر مکعب تا ۲۰ سال آینده کاهشیابد. کاهش این میزان ورودی به دریاچه به معنای آن است که حجم آب دریاچه از میانگین ۱۹ میلیارد متر مکعب به کمتر از ۱۲ میلیارد متر مکعب تقلیل می یابد.
کاهش این ممقدار حجم آب دریاچه باعث می شود که علظت نمک دریاچه از متوسط ۲۵۷ گرم در لیتر فعلی به متوسط ۴۰۰ گرم در لیتر و گاها فراتر از ۵۰۰gr/l در فصولی از سال افزایش می یابد، از انجا که این میزان نمک از حد آستانه تحمل آرتمیا زیادتر است، تنها آبزی دریاچه که نقش اساسی در زنجیره غذایی پرندگان مهاجر بخصوص فلامینگو به تالاب های اطراف را دارد، از بینخواهد رفت. از طرف دیگر کاهش ورودی به دریاچه باعث کاهش رقوم سطح آب و افزایش شوره زارهای اطراف دریاچه به میزان ۱۲۰۰ کیلومتر مربع علاوه بر اراضی شورفعلی خواهد شد و افزایش اراضی شور به معنای آن است که بادهای شدید می تواند به صورت طوفان های نمک ظاهر شود.