سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: چهارمین کنگره علوم باغبانی

تعداد صفحات: ۱۳

نویسنده(ها):

محمد رضا صفی زاده –
مجید راحمی –

چکیده:

کاربرد قارچکشهای شیمیایی اولین راهکار برای کنترل پوسیدگی بعد از برداشت مرکبات می باشد. اما تقاضا برای مواد غذایی عاری از آفتکش وگسترش نژادهای بیماری زای مقاوم به قارچکشهای رایج، توسعه روشهای جایگزین برای کنترل پوسیدگی ضروری می باشد. پرتقالهای والنسیا با اسپورهای Penicillium italicumعامل بیماری کپک آبی مایه زنی گردیدند، ۲۴ ساعت بعد از آن در محلولهای گرم و سردا ایمازالیل، بی کربنات سدیم و امولسیون واکس فرو برده شدند. کاربرد ۲۰۰ میلی گرم در لیتر ایمازالیل در دمای oC53 ، ۲% بی کربنات سدیم در دمای oC53و ۵۰% امولسیون واکس بعلاوه آب داغ (oC53)، توسعه پوسیدگی زخمهای آلوده را به ترتیب به مقدار ۱۰۰، ۹۲/۵ و ۹۰% نسبت به میوه های شاهد تیمار نشده کاهش داد. این تیمارها مقادیر آلودگی ها را همانند تیمار استاندارد قارچکش ایمازالیل (۱۰۰۰ میلی گرم در لیتر در دمای oC20) کاهش دادند. وقتی آب داغ oC53 ، ۲% بی کربنات سدیم و ۵۰% امولسیون وا کس به تنهایی بروی میوه های آلوده شده بکار رفتند در کاهش توسعه پوسیدگی به مقدار جزیی مؤثر بودند. کاهش وزن میوه هایی که در کیسه پلی اتیلنی قرار گرفته بودند تحت تأثیر تیمارهای کنترل پوسیدگی قرار نگرفت. در کیسه پلی اتیلنی هیچ اختلاف معنی دار بین کاهش وزن پرتقالهای که با واکس پوشش داده بودند با آنهایی که بدون پوشش بودند مشاهده نگردید، اما در انبار معمولی کم شدن کاهش وزن میوه هایی که با واکس تیمار شده بودند بیشتر از آنهایی که با واکس تیمار نشده بودند، بود. کم شدن کاهش وزن میوه ها در کیسه پلی اتیلنی بیشتر از پوشش دادن با واکس بود.