سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: اولین همایش تخصصی مهندسی محیط زیست

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

امید بهمنی – دانشجوی دکتری آبیاری و زهکشی دانشکده مهندسی علوم آب دانشگاه شهید چمر
هادی معاضد – استادیار دانشکده مهندسی علوم آب دانشگاه شهید چمران اهواز

چکیده:

آلودگیهایی که درنتیجه فعالیت انسان وارد محیط زیست می¬شوند صرف نظر از غلظت آنها سبب تخریب مهمی در محیط زیست می¬گردند و نشت این آلاینده ها از خاک به سمت آبهای زیر زمینی باعث آلودگی آنها می¬شود.
انتشارپذیری یک پارامتر قابل اندازه گیری محیط متخلل می¬باشد که در معادله جابجایی- انتشار به کار رفته است.گاهی این کمیت برای کل محیط متخلل ثابت در نظر گرفته می¬شود. ولی در طول سه دهه اخیر مطالعات فراوان نشان داده است که انتشار پذیری به فاصله انتقال و یا طول آبخوان بستگی دارد. هدف از این تحقیق مطالعه اثرات فواصل کوتاه بر انتشار اثرات آلاینده ها در خاکهای ماسه ای می¬باشد.
جهت انجام محاسبات مربوط به تعیین انتشار پذیری از مدل بریگهام استفاده شد. ماده ردیاب پایدار (آلاینده)Naclبا غلظت ثابت ۴۷/۳ میلی زیمنس بر سانتیمتر تحت رژیم جریان ماندگار یک بعدی از انتهای ستون خاک به داخل آن هدایت شد. در این تحقیق از دو نوع ماسه (ماسه بادی و ماسه با بافت متوسط) استفاده شد. سه ستون با ارتفاع ۳۰، ۴۵ و۶۰ سانتیمتر با قطر ۵ سانتیمتر استفاده گردید. ۴ نوع ترکیب بافت مورد استفاده قرار گرفت که نمونه اول ماسه بادی و نمونه های بعدی با اختلاط ۲۰،۱۰ و۳۰ درصد ماسه متوسط با ماسه بادی صورت پذیرفت.
نتایج به دست آمده نشان داد که با افزایش فاصله انتقال در هر بافت خاک مقدار انتشار پذیری افزایش می¬یابد. مقادیر بالای پخشیدگی به دست آمده در بافتهای مرکب می¬تواند به علت عدم تجانس محیط باشد که باعث پیچیدگی توزیع سرعت می¬شود و نتیجه آن انتشار و گستردگی آلودگی در مقایسه با یک محیط همگن و دانه دانه¬ای است.