سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: دهمین کنگره علوم خاک ایران

تعداد صفحات: ۲

نویسنده(ها):

کیومرث صیادیان – عضو هیأت علمی بخش تحقیقات خاک و آب کرمانشاه، دانشکده کشاورزی دانشگاه
علی بهشتی آل آقا – عضو هیأت علمی بخش تحقیقات خاک و آب کرمانشاه، دانشکده کشاورزی دانشگاه
فردین حامدی – عضو هیأت علمی بخش تحقیقات خاک و آب کرمانشاه، دانشکده کشاورزی دانشگاه
شاهرخ فاتحی – عضو هیأت علمی بخش تحقیقات خاک و آب کرمانشاه، دانشکده کشاورزی دانشگاه

چکیده:

در اوایل روی آوردن ا نسان به کشاورزی، خاکورزی هم آغاز گردید . در ابتدا ادوات خاکورزی، توسط نیروی انسانی و بعد ها توسط نیروی دام کشیده می شدند . اما در قرون ۱۸ و ۱۹ شخم بسیار مشکل و پیچیده تر از آن دوران شد . در آن دوران در اروپا این ادوات ضمن کنترل علف های هرز به نمادی برای کشاورزی پیشرفته تبدیل شدند و توسط موسسات تحقیقاتی و دانشگاهها ترویج و مورد استفاده قرار گرفتند [.۱] اما استفاده از شخم به ویژه در نواحی حاره و نیمه حاره موجب فرسایش و نابودی خاک بسیاری از کشور ها شد [.۴]( در آن دوران از سوی کارشناسان اروپایی به
کارشناسان کشورهای مستعمراتی گفته شد که فناوری های بومی و قدیمی مورد استفاده آنها برای کشاورزی، غیر موثر هستند . این کارشناسان به دلیل فقدان دانش و تجربه فرهنگ شخم را پذیرفتند [.۳] بطورمعمولخاکورزی به دو دستهکلی تقسیم میشود . دسته اولبنامخاکورزیحفاظتی(Conservation tillage) که در آن بیش از ۳۰ درصد بقایای گیاهی سال قبل در سطح مزرعه باقی میماند ( مانند بیخاکورزی، خاکورزی مالچیو خاکورزی پشتهای ) ۵] ، [.۶ دسته دوم شامل سایر انواع خاکورزیها مانند کمخاکورزی و خاکورزی مرسوم است که در آن کمتر از ۳۰ درصد بقایای محصول سال قبل در سطح مزرعه باقیگذاشته میشود ۶] ، [.۵ نتایج به دست آمده توسط سورنسون و همکاران (۱۹۹۷) نشان میدهد که سود حاصل از اعمال روش بیخاکورزی در سطح ۲۰ هکتار در پاراکوئه و تسری آن به ۴۸۰ هزار هکتار از اراضی آن کشور سودی معادل ۹۴۱ میلیون دلار امریکا بدنبال داشته است [.۷]