سال انتشار: ۱۳۸۷

محل انتشار: اولین کنفرانس بین المللی بحران آب

تعداد صفحات: ۷

نویسنده(ها):

سیامک بوداقپور – عضو هیات علمی دانشکده عمران دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی
محمدرضا خلیل زاده – دانشجوی کارشناسی مهندسی عمران دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب

چکیده:

یکی از معضلات اساسی دنیای امروز افزایش گاز های گلخانه ای و نقش بسزای آن در گرمایش جهان است . افزایش گاز های گلخانه ای باعث ایجاد اختلال در چرخه هیدرولوژیکی در مناطق مختلف شده و خشکسالی های طولانی و زیانبار و سیلاب های غیر منتظره و خطرناک را بوجود می آورد . منابع انتشار گاز های گلخانه ای متفاوت است . عمدتاً گاز های متصاعد شده از دودکش کارخانه ها و مراکز صنعتی ، گاز های خروجی از اگزوز وسایل نقلیه ، مراکز دفن زباله ، مراکز تصفیه فاضلاب ، زمین های کشاورزی و دامداری ها از منابع تولید گاز های گلخانه ای هستند . روند رو به رشد گاز های گلخانه ای و افزایش دما اثرات زیانباری را در ایران داشته است . بطوریکه تعداد سیلاب های مهم کشور در دهه ۴۰ ، ۲۰۲ ، در دهه ۵۰ ، ۲۲۸ ، در دهه ۶۰ ، ۳۴۹ و در دهه ۷۰ ، ۴۸۱ مورد بوده است و در طی ۴۰ سال تعداد سیلاب های مهم در دهه آخر ۲٫۴ برابر اولین دهه آن می باشد که بطور همزمان با روند رو به افزایش خشکسالی ها مواجه هستیم. تالاب ها از جمله منابع آبی هستند که تحت تاثیر اختلالات هیدرولوژیکی قرار می گیرند . خسارات ناشی از خشکسالی در اقلیم خشک و نیمه خشک بدلیل شکنندگی بیشتر اکوسیستم ها بسیار زیاد است . بطوریکه در برخی شرایط ، زندگی و تداوم حیات محیط زیست را با بحران مواجه می کند و باعث وقوع بحران آب می شود . با بکارگیری روش های مختلفی از جمله کاهش مصرف سوخت های فسیلی ، تصفیه گاز های خروجی از دودکش ها و استفاده از جاذب ها می توان انتشار گازهای گلخانه ای را کاهش داد . همچنین با مدیریت مناسب منابع آب خصوصاً در شرایط بحران ، بکارگیری سازه های هیدرولیکی و کاشت گیاهان مناسب در منطقه می توان با خشکسالی ها و وقوع بحران آب مقابله کرد .