مقاله اثربخشي و مقايسه گروه درماني شناختي به شيوه منطقي – عاطفي – رفتاري و روش هوميوپاتي بر اختلال افسردگي زنان که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاييز ۱۳۸۷ در دانش و پژوهش در روان شناسي كاربردي از صفحه ۴۱ تا ۶۴ منتشر شده است.
نام: اثربخشي و مقايسه گروه درماني شناختي به شيوه منطقي – عاطفي – رفتاري و روش هوميوپاتي بر اختلال افسردگي زنان
این مقاله دارای ۲۴ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله افسردگي
مقاله گروه درماني شناختي
مقاله روش منطقي – عاطفي – رفتاري
مقاله هوميوپاتي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: نوابي فر فرناز
جناب آقای / سرکار خانم: آقايي اصغر
جناب آقای / سرکار خانم: عمراني فرد ويكتوريا
جناب آقای / سرکار خانم: افشارزنجاني حميد
جناب آقای / سرکار خانم: معيني پدرام

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
هدف اين پژوهش مقايسه اثربخشي گروه درماني شناختي به شيوه منطقي – عاطفي – رفتاري با روش هوميوپاتي بر اختلال افسردگي زنان بود. به اين منظور ۳۰ بيمار مبتلا به اين اختلال از ميان مراجعه کنندگان به درمانگاه روانپزشکي نور شهر اصفهان که با نظر روانپزشک تشخيص افسردگي دريافت نموده و نيز از پرسشنامه افسردگي بک نمره اي بين ۱۷ تا ۳۰ کسب کرده بودند و هيچ گونه اختلال طبي ديگري نداشته و در حال حاضر تحت درمان ديگري قرار نداشتند، انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايشي ۱۵ نفري قرار گرفتند. جلسات گروه درماني شناختي به روش منطقي – عاطفي – رفتاري اليس به صورت ۱۰ جلسه ۹۰ دقيقه اي يک بار در هفته بود. اعضاي گروه هوميوپاتي نيز با اخذ مجوز از روانپزشک به پزشک هوميوپات ارجاع داده شده و به مدت ۶ ماه به صورت انفرادي تحت درمان با داروهاي هوميوپاتي قرار گرفتند. پس از اتمام مداخلات، دو گروه آزمايش دوباره با اين پرسشنامه به عنوان پس آزمون مورد سنجش قرار گرفتند. ابزار اندازه گيري عبارت بود از: ارزيابي روانپزشکي طبق معيارهاي DSM-IV-TR، پرسشنامه جمعيت شناختي و پرسشنامه سنجش افسردگي بک. براي تجزيه و تحليل داده ها از دو سطح آمار توصيفي و استنباطي استفاده گرديد. در سطح توصيفي از شاخص هاي فراواني و درصد فراواني، ميانگين و انحراف معيار و در سطح آمار استنباطي از تحليل کواريانس به منظور مقايسه تاثير گروه درماني شناختي و هوميوپاتي بر ميزان افسردگي و از آزمون t همبسته براي بررسي اثربخشي دو روش مداخله به طور جداگانه استفاده شد. نتايج به دست آمده نشان داد که به کارگيري هر دو روش درماني ميزان افسردگي بيماران را کاهش داده است (P£۰٫۰۵). همچنين نتايج نشان داد بين دو روش درمان از نظر اثربخشي تفاوت معناداري وجود ندارد (P>0.05).