سال انتشار: ۱۳۹۳
محل انتشار: اولین همایش علمی پژوهشی علوم تربیتی و روانشناسی آسیب های اجتماعی و فرهنگی ایران
تعداد صفحات: ۸
نویسنده(ها):
عباس صفوی گردینی – کارشناس ارشد روانشناسی بالینی، دانشگاه آزاد اسلامی بیرجند
عبدالمجید بحرینیان – دانشیاردانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی
فاطمه شهابی زاده – استادیار دانشگاه آزاد اسلامی بیرجند

چکیده:
تاب آوری به عنوان عامل محاقظ و منبع مقاومت دربرابر عوامل فشارزای زندگی و توانمندی افراد دربرقراری تعادلزیستی – روانی در شرایط خطرناک ، جایگاه ویژه ای در حوزه روانشناسی مثبت گرا دارد . این رویکرد نوین روانشناسیدر پی شناسایی سازه ها و شیوه هایی است که به بهزیستی و شادکامی انسان منجر می شود . پژوهش حاضر با هدفبررسی اثربخشی معنادرمانی گروهی بر تاب آوری دانش آموزان پسر مقطع متوسطه شهر کرمان انجام شد. این پژوهش ازنوع کاربردی با روش تجربی، با گروه کنترل و گروه آزمایشی است. طرح این پژوهش طرح شبه آزمایشی پیش آزمون- پسآزمون با گمارش تصادفی میباشد. جامعه آماری این پژوهش را کلیه دانش آموزان پسر مقطع متوسطه ناحیه ۲ شهر کرمان تشکیل می دهند که در سال تحصیلی ۱۳۹۳-۱۳۹۲ مشغول به تحصیل بودند. بدین منظور تعداد ۳۰ دانش آموز به صورت تصادفی خوشه ای انتخاب شدند و به دو گروه آزمایشی و گروه کنترل (هر گروه ۱۱ نفر) تقسیم شدند. در ابتدای پژوهش، آزمودنی ها به مقیاس تاب آوری کونور و دیویدسون (۲۰۰۳) پاسخ دادند. پس از طی یک دوره ۱۰ جلسه ای گروهی معنادرمانی در هفته ۲ بار برای گروه آزمایش، به منظور پس آزمون دوباره از آزمودنی ها مقیاس فوق گرفته شد. داده ها با استفاده از روشهای آمار توصیفی نظیر فراوانی، درصد، میانگین و انحراف استاندارد و روشهای آمار استنباطی نظیر آزمون تحلیل کوواریانس وآزمون T تجزیه و تحلیل شد. نتایج تحلیل کواریانس بیانگر معنی داری تاثیر معنادرمانی گروهی بر تاب آوری دانش آموزان پسر مقطع متوسطه بود.