سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: نهمین کنگره علوم زراعت و اصلاح نباتات

تعداد صفحات: ۱

نویسنده(ها):

علی رضا عمان – دانشگاه آزاد اسلامی واحد ساوه،
داود حبیبی – دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرج
ناصر خدابنده – دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرج
مسعود مشهدی اکبر بوجار – دانشگاه تربیت معلم

چکیده:

خشکی و تنش ناشی از آن از جمله عوامل مهمی است که تولیدات کشاورزی را در ایران با محدودیت روبرو ساخته و بازده استفاده از مناطق خش ک را کاهش م ی دهد. شناسایی و بکارگیری ارقام متحمل بهخشکی و روش های به زراعی خاص ، امکان استفاده از مناطق نیمه خشک و دیم را میسر می سازد. به منظور بررسی اثر تنش خشکی بر برخی از شاخص های فیزیولوژیک از قبیل شاخص سطح برگ (LAI) ، میزان آب نسبی برگ (RWC) ، پایداری غشاءسیتوپلاسمی ، عملکرد دانه، وزن هزار دانه ، نسبت مغز به پوست و همچنین میزان فعالیت آنزیم های آنتی اکسیدانت سوپر اکسیددیسموتاز، گلوتاتیون پر اکسیداز و کاتالاز در آفتابگردان آجیلی ،(Helianthus annuus)، آزمایشات مختلفی در سطح مزر عه وآزمایشگاه در سال ۱۳۸۲ در مزرعه تحقیقاتی دانشکده کشاورزی دا نشگاه آزاد اسلامی واحد کرج انجام پذیرفت . طرح آماری به صورت اسپلیت پلات در قالب بلوک های کامل تصادفی با چها ر تکرار اجرا گردید ، که فا کتور اصلی را تیمار های آبیاری وفاکتور فرعی را ژنوتیپ ها ی آفتابگردان آجیلی تش کیل دادند . نام ژنوتیپ های آفتابگردان به کار رفته پسته ای، قلمی، یزیدی، دورسفید و شمشیری بود . نتایج نشان داد که بین تیمار های آبیاری از لحاظ صفات اندازه گیری شده اختلاف معنی داری وجود د اشت. بدین ترتیب که تنش خشکی باعث افزایش فعالیت آنزیم های مذ کور گردید و شاخص های سطح برگ ، میزان آب نسبی برگ و مقاومت غشاء سیتوپلاسمی به طور معنی داری کاهش یا فت. بین ژنوتیپ ها از نظر فعالیت آنزیم های مذ کور اختلاف وجود داشت ولی این اختلاف معنی دار نبود.