سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: دومین سمینار پژوهشی گوسفند و بز کشور

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

حسین غلامی – عضو هیات علمی مو سسه تحقیقات علوم دامی کشور
یوسف روزبهان – استادیار گروه علوم دامی دانشکده کشاورزی دانشگاه تربیت مدرس
مجتبی زاهدی فر – عضو هیات علمی مو سسه تحقیقات علوم دامی کشور
عزیزا… کمال زاده – عضو هیات علمی مو سسه تحقیقات علوم دامی کشور

چکیده:

در این آزمایش از تعداد ۷۵ راس بزغاله نر رائینی با وزن اولیه ۲/۵ ± ۱۷/۵ کیلو گرم و سن حدود هفت تا هشت ماه، با ۲۵ جیره غذایی در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی به روش فاکتوریل با پنج سطح انرژی قابل متابولیسم ۸/۲ ، ۸/۹۲ ، ۹/۶۵ ، ۱۰/۳۷ و ۱۱/۱۰ مگاژول وپنج سطح پروتئین قابل متابولیسم ۶۷/۱۰ ، ۷۶/۵۰ ، ۸۲/۹۰ ، ۹۰/۹۰ و ۹۹/۱۰ گرم در هر کیلو گرم ماده خشک جیره با سه تکرار استفاده شد . جیره های غذایی شامل جو ، یونجه، کاه گندم ، سبوس و کنجاله پنبه دانه بودند و به صورت خوراک کامل مخلوط و حبه شده مصرف شدند . افزایش وزن روزانه بزغاله ها به صورت معنی دار تحت تاثیر سطوح انرژی جیره های آزمایش قرار گرفت(۰/۰۱>P) ، ولی این صفت با تغییر پروتئین جیره ها اختلاف آماری معنی داری نشان نداد . (۰/۰۵۶۴=P) . اثرات متقابل بین انرژی و پروتئین برای افزایش وزن روزانه معنی دار نشد . اثرات سطوح مختلف پروتئین بر ضریب تبدیل غذایی بزغا له ها در این تحقیق معنی دار نشد (۰/۳۴۷<P) که بیانگر عدم تاثیر پروتئین برروی ضریب تبدیل غذایی بود، اثرات متقابل انرژی و پروتئین هم معنی دار نشد (۰/۰۵>P) . برای پروار بزغاله های نر رائینی با شرایط مشابه در این آزمایش ۱۱/۱ مگاژول انرژی قابل متابولیسم , ۷۶/۵۰ گرم در هر کیلو گرم ماده خشک جیره پروتئین قابل متابولیسم پیشنهاد می شود.