مقاله اثر آستيگماتيسم تجربي ايجاد شده يکطرفه بر ديد عمق که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۸۹ در مجله دانشکده پزشکي دانشگاه علوم پزشكي مشهد از صفحه ۹۰ تا ۹۷ منتشر شده است.
نام: اثر آستيگماتيسم تجربي ايجاد شده يکطرفه بر ديد عمق
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله ديد عمق
مقاله آنايزومتروپي محوري
مقاله ديد دو چشمي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: هرويان جواد
جناب آقای / سرکار خانم: عظيمي عباس
جناب آقای / سرکار خانم: محمدپور مجتبي
جناب آقای / سرکار خانم: استادي مقدم هادي
جناب آقای / سرکار خانم: يكتا عباسعلي
جناب آقای / سرکار خانم: اسماعيلي حبيب اله

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: تاري ديد ناشي از آستيگماتيسم و عيوب انکساري اسفريکال باعث کاهش ديد عمق و نيز آمبليوپي در کودکان مي شود. هدف از اين مطالعه بررسي تاثير نوع و ميزان آنايزومتروپي مايوپيک و هايپروپيک آستيگمات تجربي يکطرفه بر ديد عمق مي باشد.
روش کار: اين مطالعه به روش توصيفي مداخله اي بر ۶۰ فرد طبيعي در سال ۱۳۸۷ در گروه آموزشي بينايي سنجي دانشگاه علوم پزشكي مشهد انجام شد. پس از معاينات اوليه و انجام ريفراکشن ميزان ديد عمق اوليه با استفاده از تست تيتموس وTNO  تعيين گرديد. سپس با استفاده از عدسيهاي سيلندريک مثبت و منفي با مقادير ۱ تا ۴ ديوپتر در سه محور مايل (۴۵ درجه)، افقي (۱۸۰ درجه) و عمودي (۹۰ درجه)، آنايزومتروپي مايوپيک و هايپروپيک آستيگمات يکطرفه در سه محور فوق ايجاد شده و ميزان ديد عمق با دو تست تيتموس و TNO اندازه گيري شد. اطلاعات جمع آوري شده با استفاده از نرم افزار آماري SPSS مورد تجزيه و تحليل آماري قرار گرفت. افرادي که داراي سابقه آمبليوپي، استرابيسم آشکار، مشکلات پاتولوژيک، هتروفورياي بيش از ۴ پريزم ديوپتر و يا پاسخهاي فيوژني غيرطبيعي بودند از مطالعه حذف شدند. همچنين از آزمون هاي فريد من و ويلكاكسون هم استفاده شده است.
نتايج: ميانگين ديد عمق در تمام افراد قبل از مداخله ۷۸/۲±۸۳/۴۰ ثانيه بر کمان با تست تيتموس و ۵۹/۶ ±۵۰ /۳۱ ثانيه بر کمان با تست TNO بود. ميزان ديد عمق با هر دو تست تيتموس و TNO به وسيله نوع و مقادير مختلف آنايزومتروپياي محوري به طور معني داري کاهش يافت (p<0.001). بيشترين ميزان کاهش ديد عمق مر بوط به آنايزومتروپياي مايوپيک و هايپروپبک آستيگمات با مقدار ۴ ديوپتر در محور مايل بود که با تستTNO  به ترتيب برابر با ۵/۲۷۱ ±۱۹۳۰ و ۶/۵۱۸±۱۷۸۰ ثانيه بر کمان و با تست تيتموس برابر با ۴/۱۰۱±۳۳/۷۷۳ و ۹/۱۷۹ ±۳۳/۶۹۳ ثانيه بر کمان بود نتايج همچنين نشان داد در مقايسه بين ميانگين ديد عمق چه در نوع آنايزومتروپي ايجاد شده مايوپيک آستيگمات و چه در نوع هايپروپيک آستيگمات در سه محور مايل، موافق قاعده و مخالف قاعده اختلاف معني داري وجود دارد (p<0.000).
نتيجه گيري: آنايزومتروپياي محوري اصلاح نشده علاوه بر کاهش ديد عمق و اثرات مخرب بر توسعه ديد دو چشمي مي تواند باعث آمبليوپي گردد. آنايزومتروپياي محوري موافق قاعده اثر مخرب كمتري را نسبت به نوع مايل و مخالف قاعده بر روي ديد عمق دارد.