مقاله اثر آللوپاتي علف هرز پيچك صحرايي (.Convolvulus arvensis L) بر گندم (.Triticum aestivum L) که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۸۹ در دانش كشاورزي و توليد پايدار (دانش كشاورزي) از صفحه ۱۵۳ تا ۱۶۷ منتشر شده است.
نام: اثر آللوپاتي علف هرز پيچك صحرايي (.Convolvulus arvensis L) بر گندم (.Triticum aestivum L)
این مقاله دارای ۱۵ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله آللوپاتي
مقاله بقاياي علف هرز
مقاله پيچک صحرايي
مقاله عصاره
مقاله گندم

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: يارنيا مهرداد
جناب آقای / سرکار خانم: فرج زاده معماري تبريزي الناز
جناب آقای / سرکار خانم: احمدزاده وحيد
جناب آقای / سرکار خانم: نوبري نيما

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
با توجه به فراواني و اهميت علف  هرز پيچك صحرايي در مزارع گندم، اين بررسي به منظور ارزيابي اثرات آللوپاتي اين علف هرز بر جوانه زني، رشد و عملكرد گندم به صورت آزمايش فاكتوريل در سه تكرار در سال هاي ۱۳۸۶ و ۱۳۸۷ در شرايط آزمايشگاهي، گلخانه اي و مزرعه اي اجرا گرديد. تيمارهاي آزمايشي شامل عصاره حاصل از اندام هاي مختلف پيچك صحرايي در پنج سطح: عصاره عاري از علف هرز (شاهد)، عصاره برگ، ساقه، ريشه و كل گياه، و غلظت هاي مختلف عصاره حاصل از اندام هاي اين علف هرز در چهار سطح: عصاره با غلظت ۱ به ۵، ۱ به ۱۰، ۱ به ۱۵ و ۱ به ۲۰ بودند. تيمارهاي عصاره منجر به كاهش جوانه زني و مولفه هاي آن نسبت به شاهد شد. عصاره ريشه بيشترين اثر كاهشي را بر مولفه هاي جوانه زني داشت. عصاره ريشه و كل اندام ها با غلظت ۱ به ۵ كاملا از جوانه زني بذور ممانعت كردند. در بررسي گلخانه اي در غلظت هاي پايين، عصاره برگ و در غلظت هاي بالا عصاره ريشه بيشترين اثر را بر صفات بررسي شده نشان دادند. افزايش غلظت عصاره از ۱ به ۲۰ تا ۱ به ۵ كاهش معني داري را در كليه صفات باعث شد. ميزان كاهش تعداد دانه در بوته، وزن صددانه و عملكرد دانه نسبت به شرايط شاهد در تيمار با غلظت ۵ به ۱ به ترتيب ۷۶٫۱۷، ۹۴٫۶۶ و ۹۹ درصد بود. در شرايط مزرعه اي اضافه شدن بقاياي اين علف هرز چه به صورت عصاره و چه به صورت بقاياي پودر شده، نتايج حاصل از بررسي گلخانه اي را تاييد كرد. عصاره يا پودر حاصل از ريشه و كل اندام هاي گياهي بيش ترين اثرات منفي و عصاره يا پودر ساقه و برگ كم ترين اثرات منفي را بر گندم گذاشتند. در شرايط مزرعه اي تيمار عصاره پيچك صحرايي %۷۴٫۸۴ و اضافه كردن پودر حاصل از بقاياي اين علف هرز عملكرد گندم را %۸۸ کاهش داد. دليل اثر بيشتر بقايا نسبت به اضافه شدن عصاره، آزاد سازي تدريجي مواد دگرآسيب در طول دوره رشد و لذا اثرات درازمدت آن ها بر فرآيند رشد و توليد مي تواند باشد.