سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: هشتمین کنفرانس ملی جوش و بازرسی ایران

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

نوید پورکیا – شرکت لوله و تجهیزات سدید و دانشجوی کارشناسی ارشد شناسایی، انتخاب و روش
پیروز هویدا مرعشی – استادیار دانشکده معدن و متالورژی دانشگاه صنعتی امیرکبیر

چکیده:

اثر افزایش منگنز بر کاهش احتمال ترک گرم در جوشکاری زیر پودری فولادهای کربن – منگنزی و میکروآلیاژی به اثبات رسیده است، اما این افزایش نباید باعث تغییرات نامطلوب در خواص متالورژیکی و به تبع آن خواص مکانیکی فلز جوش شود. لذا از آنجایی که مقدار منگنر فلز جوش در این فرایند بوسیله پارامترهایی نظیر ترکیب فلز پایه، سیم جوش و پودرجوش کنترل می شود و مقدار بهینه ای برای آن وجود دارد، هدف از تحقیق حاضر بررسی اثر افزایش منگنز سیم جوش بر ریز ساختار، خواص مکانیکی و مقاومت به ترک گرم فلز جوش بوده است. در این راستا، سه مقدار مشخص منگنز انتختاب شده و جوشکاری ابتدا در شرایط آزمایشگاهی مطابق با الزامات EN 760 , EN 756 و سپس در شرایط عملی تولید لوله های اسپیرال انتقال گاز به جنس X70 و ضخامت ۱۹/۸ mmتحت الزامات کیفی استانداردهای IPS , API 5L انجام شد.
نتایج حاصل از متالوگرافی نمونه ها بوسیله میکروسکوپ نوری و SEM حکایت از کاهش اندازه دانه تمام فازها (فریت سوزنی، فریت اولیه و فریت با فاز دوم منظم) و افزایش مقدار فریبت سوزنی در ازای کاهش مقدار فرید اولیه (عمدتا فریت مرز دانه ای) و فریت با فاز دوم منظم با افزایش منگتز داشت. نتایج حاصل از آزمونهای خواص مکانیکی نیز نشان دادند که ازایش منگنز سبب افزایش استحکام و سختی فلز جوش می شود اما در مورد چقرمگی ضربه ای و درصد ازدیاد طول مقدار بهینه ای در ۱/۴% منگنز مشاهده شد و دلیل کاهش چقرمگی در بالاترین مقدار منگنز به افزایش سختی پذیریتشکیل میکروفیلم های مارتنزیتی و کاربیدهای مرز دانه ای در محل برخورد دانه های فریت سوزنی نسبت داده شد. به علاوه بررسی های آماری نشان دادند که افزایش منگنز تا مقدار بهینه ۱/۴ درصد سبب کاهش ترک های گرم به میزان ۴ سانتیمتر بر ۱۰۰ متر خط جوش شده است.