سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: دهمین کنگره علوم خاک ایران

تعداد صفحات: ۲

نویسنده(ها):

الهه نادری پیکام – کارشناس ارشد دانشگاه تهران
منوچهر گرجی – استادیار دانشگاه تهران
حسینقلی رفاهی – استاد دانشگاه تهران
احمد حیدری – استادیار دانشگاه تهران

چکیده:

مدیریت گذشته اراضی کشاورزی به واسطه افزایش جمعیت، بر توانایی خاک برای حفظ تعادل ماده و انرژی فشار وارد آوردهاست . جنگلتراشی، چرای بیش ازحد، تبدیل مراتع و جنگلها به اراضی دیم و سیستمهای نامناسب خاکورزی منجر به تخریب شدید خصوصیات فیزیکی، شیمیایی و بیولوژیکی منابع خاکی در ایران ( حاجعباسی و همکاران، (۱۹۹۷ و دیگر نقاط جهان شده است ( دوران، ).۱۹۹۸ استفاده مناسب از تکنولوژی تولیدات زراعی و سیستم – های مدیریتی مربوطه، می تواند باعث بهبود و یا حفظ کیفیت خاک شود و از طرفی کشت و کار غیراصولی منجر به تخریب خاک از طریق فرسایش، اتلاف مواد آلی، تراکم خاک و تجمع املاح و عناصر مضر میشود . بنابراین یکی از مهمترین فاکتورها در توسعه مدیریت پایدار اراضی، ارزیابی کیفیت خاک میباشد . ارزیابی کیفیت خاک از طریق ارزیابی شاخصهای فیزیکی، شیمیایی و بیولوژیکی خاک صورت میپذیرد . به عنوان مثال استروگل و اسمالینگ (۱۹۹۰) تخلیه عناصر غذایی در ۳۸ کشور آفریقایی را مورد بررسی قرار داده و متوجه شدند که متوسط تخلیه عناصر غذایی ازت، فسفر و پتاسیم توسط فرسایش به ترتیب ۱۰ ، ۴ و ۱۰ کیلوگرم در هکتار در سال میباشد . وندنبوش و همکاران، (۱۹۹۸) اتلاف عناصر غذایی توسط فرسایش را در حدود ۲۸ کیلوگرم ازت، ۱۰ کیلوگرم فسفر و ۳۳ کیلوگرم پتاسیم در هکتار در سال در خاکهای کنیا گزارش کردند . هدف از مطالعه حاضر بررسی نقش اقدامات حفاظتی به کار رفته در ایستگاه تحقیقاتی آب و خاک دانشگاه تهران در کنترل فرسایش و تخلیه عناصر غذایی میباشد . اقدامات حفاظتی صورتگرفته در این منطقه در طی سی سال گذشته عبارت است از احداث تراسهای آبراههای، شخم بر روی خطوط تراز، شخم عمود بر شیب و کنترل چرای دام میباشد . بدین منظور آزمایشی با ۴ تیمار و ۳ تکرار صورت گرفت . فسفر قابل جذب، ازت کل، ماده آلی خاک و مقدار فرسایش اندازهگیری و نتایج مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفت