مقاله اثر تجويز خوراکي خارخاسک بر پاسخ انقباضي آئورت سينه اي موش صحرايي ديابتي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۸۹ در مجله دانشگاه علوم پزشكي كرمان از صفحه ۱۴۵ تا ۱۵۳ منتشر شده است.
نام: اثر تجويز خوراکي خارخاسک بر پاسخ انقباضي آئورت سينه اي موش صحرايي ديابتي
این مقاله دارای ۹ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله خارخاسک
مقاله آئورت
مقاله ديابت قندي
مقاله پاسخ انقباضي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: روغني مهرداد
جناب آقای / سرکار خانم: بلوچ نژادمجرد توران دخت
جناب آقای / سرکار خانم: عندليبي نيوشا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: با توجه به بالاتر بودن ميزان بروز بيماري هاي قلبي – عروقي در بيماران ديابت قندي و وجود شواهدي مبني بر اثرات آنتي اکسيدانتي و ضدديابتي گياه خارخاسک، اثر مصرف خوراکي اين گياه به مدت ۶ هفته بر پاسخ انقباضي آئورت سينه اي ايزوله در مدل تجربي ديابت قندي در موش صحرايي مورد بررسي قرار گرفت.
روش: موش هاي صحرايي ماده به پنج گروه کنترل، کنترل تحت تيمار با خارخاسک، ديابتي، ديابتي تحت رمان با گياه و ديابتي تحت تيمار با گليبن کلاميد تقسيم بندي شدند. براي ديابتي کردن موش ها از استرپتوزوتوسين به ميزان ۶۰ ميلي گرم بر کيلوگرم استفاده شد. دو گروه تحت تيمار با گياه نيز پودر اين گياه مخلوط شده با غذاي استاندارد موش را با نسبت وزني %۶٫۲۵ دريافت نمودند. ميزان گلوکز سرم قبل از انجام کار و پس از آن در هفته هاي ۳ و ۶ اندازه گيري شد. در پايان کار، پاسخ انقباضي حلقه هاي آئورت سينه اي به کلرور پتاسيم و فنيل افرين مورد بررسي قرار گرفت.
يافته ها: ميزان گلوکز سرم در گروه ديابتي تحت تيمار با گياه در هفته هاي ۳ و ۶ به طور معني دار کمتر از گروه ديابتي بود (به ترتيب P<0.01 و P<0.005). به علاوه، حداکثر پاسخ انقباضي آئورت سينه اي به فنيل افرين در گروه ديابتي تحت درمان با خارخاسک به طور معني دار کمتر از گروه ديابتي درمان نشده بود (P<0.05). همچنين، اين کاهش معني دار در مورد پاسخ انقباضي به کلرورپتاسيم در گروه ديابتي تحت درمان با گياه نيز مشاهده شد (P<0.05). از طرف ديگر، هيچ گونه کاهش معني دار در پاسخ انقباضي به کلرور پتاسيم و فنيل افرين در گروه کنترل تحت تيمار در مقايسه با گروه کنترل مشاهده نگرديد.
نتيجه گيري: مصرف خوراکي خارخاسک به مدت ۶ هفته داراي اثر هيپوگليسميک بوده و در کاهش دادن پاسخ انقباضي سيستم عروقي و احتمالا در جلوگيري از بروز پرفشاري خون در مدل تجربي ديابت قندي نوع ۱ در موش صحرايي مي تواند موثر باشد.