مقاله اثر تركيب و ميزان فعاليت بدني بر سطح اينترلوكين هاي ۶ و ۱۸ و پروتئين التهابي C و ارتباط آنها با شاخص مقاومت به انسولين که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در اسفند ۱۳۸۸ در مجله غدد درون ريز و متابوليسم ايران از صفحه ۶۹۹ تا ۷۰۶ منتشر شده است.
نام: اثر تركيب و ميزان فعاليت بدني بر سطح اينترلوكين هاي ۶ و ۱۸ و پروتئين التهابي C و ارتباط آنها با شاخص مقاومت به انسولين
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله چاقي
مقاله مقاومت به انسولين
مقاله ميزان فعاليت بدني
مقاله نشانگرهاي التهابي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: اماني شلمزادي صادق
جناب آقای / سرکار خانم: آقاعلي نژاد حميد
جناب آقای / سرکار خانم: قراخانلو رضا
جناب آقای / سرکار خانم: ملانوري شمسي مهديه
جناب آقای / سرکار خانم: طالبي بدرآبادي كمال

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: مقاومت به انسولين نقطه مشترك بسياري از بيماري هاي التهابي است و با سطوح بالاتر از حد طبيعي نشانگرهاي آن قابل شناسايي است. هدف از پژوهش حاضر تعيين عامل قوي تر در بروز مقاومت به انسولين از بين بي-تحركي جسماني و چاقي با توجه به تغيير سطح سرمي نشانگرهاي آن پروتئين التهابي و اينترلوكين ها ۶ و ۸ بود.
مواد و روش ها: ۳۲ مرد با ميانگين سن ۲٫۵۲±۲۴٫۸۱ سال، قد ۶٫۸۵±۱۷۵٫۵ سانتي متر و توده بدن ۲۰٫۱۱±۸۱٫۷۷ كيلوگرم در اين مطالعه شركت كردند. ميزان فعاليت بدني آزمودني ها با استفاده از پرسشنامه فعاليت بدني مشخص شد. آزمودني ها بر اساس ميزان فعاليت بدني و نمايه توده بدن به چهار گروه چاق فعال، چاق غيرفعال، لاغر فعال و لاغر غيرفعال تقسيم شدند. نمونه خون در ساعت ۸ صبح براي تعيين غلظت ناشتاي مقادير اينترلوكين ها ۶ و ۸ و پروتئين التهابي، گلوكز و انسولين سرم گرفته شد.
يافته ها: افراد چاق داراي سطوح بالاتر اينترلوكين ها ۶ و ۸ و پروتئين التهابي سرم نسبت به افراد لاغر بودند. هيچ تفاوتي در سطح استراحتي نشانگرهاي التهابي در افراد لاغر فعال و لاغر غيرفعال ديده نشد. در مقابل، ميانگين سطح استراحتي IL-18 در افراد چاق فعال و غيرفعال تفاوت معني داري داشت (P=0.031). سطح سرمي اينترلوكين ها ۶ و ۸ و پروتئين التهابي، انسولين و HOMA در آزمودني هاي گروه چاق غير فعال با گروه هاي لاغر فعال و لاغر غيرفعال تفاوت معني داري داشت. از بين شاخص هاي التهابي، IL-18 همبستگي قوي تري با شاخص مقاومت به انسولين داشت (P=0.001 r=0.54).
نتيجه گيري: چاقي عامل قوي تري نسبت بي تحركي جسماني در بروز مقاومت به انسولين است. از طرف ديگر، فعاليت بدني داراي اثر ضد التهابي است و مي تواند اثر چاقي را در بروز مقاومت به انسولين كاهش دهد.