مقاله اثر تستوسترون و گنادکتومي بر احساس درد و بروز بي دردي ناشي از مورفين با استفاده از تست فرمالين درموش کوچک نر که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاييز ۱۳۸۹ در ارمغان دانش از صفحه ۲۱۲ تا ۲۲۳ منتشر شده است.
نام: اثر تستوسترون و گنادکتومي بر احساس درد و بروز بي دردي ناشي از مورفين با استفاده از تست فرمالين درموش کوچک نر
این مقاله دارای ۱۲ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله گنادکتومي
مقاله درد
مقاله بي دردي
مقاله مورفين
مقاله تستوسترون
مقاله تست فرمالين

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: يوسف‌ وند نامدار
جناب آقای / سرکار خانم: رضاخاني سيمين دخت
جناب آقای / سرکار خانم: نصري سيما

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه و هدف: در خصوص تاثير جنسيت و هورمون هاي جنسي بر واکنش به درد و يا بر بي دردي حاصل از مورفين اختلاف نظر زيادي وجود دارد، لذا هدف از اين تحقيق تعيين تاثير متفاوت تستوسترون و گنادکتومي بر پاسخ به درد و بروز بي دردي ناشي از مورفين با استفاده از تست فرمالين بود.
مواد و روش ها: اين مطالعه تجربي در سال ۱۳۸۸ در دانشگاه رازي کرمانشاه انجام شد. تعداد ۶۳ سر موش نر نژاد NMRI به صورت تصادفي به ۹ گروه مساوي تقسيم شدند. در ۵ گروه اول اثر تستوسترون و گنادکتومي بر احساس درد و در ۴ گروه ديگر اثر اين عوامل بر بي دردي ناشي از مورفين بررسي گرديد. هر گروه بسته به نوع گروه بندي، نرمال سالين، تستوسترون و يا مورفين دريافت کردند و بعضي از گروه ها گنادکتومي شدند. در نهايت از همه گروه ها تست فرمالين گرفته شد. داده هاي جمع آوري شده با استفاده از نرم افزار گراف پد پريزم و آزمون آماري آناليز واريانس يک طرفه و توکي تجزيه و تحليل شدند.
يافته ها: در تمام گروه ها پاسخ به محرک دردزا در ۵ دقيقه اول (درد حاد) داراي تفاوت معني داري نبود (P>0.05). تستوسترون در ۵ گروه اول، پاسخ به محرک دردزا را در مرحله محيطي شدن درد (زمان ۳۰ـ۱۰ دقيقه) و مرحله مزمن درد (۶۰ـ۱۵ دقيقه) افزايش داد، به نحوي که اختلاف گروه دريافت کننده تستوسترون با گروه گنادکتومي معني دار بود(P<0.05). بي دردي ناشي از مورفين در گروهي که تستوسترون و مورفين دريافت کردند در مقايسه با گروه گنادکتومي شده اي که فقط مورفين دريافت کرده بودند کاهش معني داري يافت (P<0.05).
نتيجه گيري: تستوسترون پاسخ به محرک دردزا را در مرحله محيطي شدن درد و مرحله مزمن درد افزايش مي دهد. هم چنين تستوسترون موجب کاهش بي دردي ناشي از مورفين در اين مراحل از درد مي شود.