مقاله اثر تعداد جلسات تمرينات هوازي تداومي و تناوبي در هفته بر برخي شاخص هاي تعيين كننده سلامتي قلب در موش هاي صحرايي يائسه که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهمن و اسفند ۱۳۸۸ در مجله دانشگاه علوم پزشكي مازندران (نامه دانشگاه) از صفحه ۴۴ تا ۵۳ منتشر شده است.
نام: اثر تعداد جلسات تمرينات هوازي تداومي و تناوبي در هفته بر برخي شاخص هاي تعيين كننده سلامتي قلب در موش هاي صحرايي يائسه
این مقاله دارای ۱۰ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله ورزش
مقاله پروتيين واكنشي C
مقاله شاخص التهابي
مقاله HS-CRP
مقاله موشهاي صحرايي
مقاله يائسگي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: دبيدي روشن ولي اله
جناب آقای / سرکار خانم: جولازاده طلا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
سابقه و هدف: هدف از اين پژوهش، مطالعه مقايسه تاثير دوازده هفته تمرين تداومي و تناوبي هوازي سه و پنج جلسهاي در هفته بر برخي شاخصهاي تعيين كننده سلامتي قلب (پروتيين واکنشي C با حساسيت بالا، كلسترول ليپوپروتيين كم چگالي و پرچگالي) در موشهاي صحرايي ماده بود.
مواد و روش ها: ۸۸ سر موش صحرايي ماده (نژاد ويستار با وزن ۹۳/۴ ± ۶/۳۲۵ گرم، سن ۲۱ ماه كه حداقل ۳ ماه از اتمام دوران بارداري آنها گذشته بود) به طور تصادفي به سه گروه اصلي شامل گروه کنترل، تداومي و تناوبي ۳ و ۵ جلسهاي و زير گروههاي پيش آزمون، ميان آزمون و پس آزمون تقسيم شدند. برنامه تمريني تداومي به مدت ۱۲ هفته و هفتهاي ۳ و يا ۵ جلسه تمرين با سرعت ۱۲ تا ۲۳ متر در دقيقه و مدت ۱۰ تا ۱۲۲ دقيقه بصورت پيشرونده اجرا شد. خونگيري در سطوح پايه و به دنبال ۱۲ تا ۱۴ ساعت ناشتايي در سه مرحله با شرايط مشابه انجام و مقاديرCRP HS-  با روش ايمنوتور بيديمتريک و شاخصهاي LDL-C و HDL-C نيز با روش آنزيماتيک اندازه گيري شد. داده ها با استفاده از آزمونهاي آناليز واريانس در سطح ۵/ p£۰تحليل شد.
يافته ها: نتايج نشان داد مقادير CRP HS- گروه کنترل پس از ۶ و ۱۲ هفته افزايش معني داري داشته، در حالي که در هر دو گروه تمرين تداومي و تناوبي در ۶ هفته نخست تمرين کاهش غيرمعني داري مشاهده شد که اين کاهش در پايان هفته دوازدهم- به غير از گروه تناوبي ۳ جلسهاي- در ساير گروهها به لحاظ آماري معنادار بود. به علاوه، بررسي تغييرات بين گروهي  HS-CRP، LDL-C و HDL-C نشان داد اين تفاوت فقط بين دو گروه کنترل و تداومي ۵ جلسهاي به دنبال ۶ و ۱۲ هفته تمرين معني دار است.
استنتاج: با توجه به نتايج حاصله ميتوان گفت اگر چه در مجموع اثر بخشي تمرينات تداومي ۵ جلسهاي بيشتر از تمرينات تناوبي است، اما براي مهار پاسخ التهابي، طول دوره تمريني مهمتر از تعداد جلسات تمريني در هفته مي باشد.