سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: اولین همایش تخصصی مهندسی محیط زیست

تعداد صفحات: ۱۱

نویسنده(ها):

مسعود مومنی –
احمد جلالیان –
محمود کلباسی –

چکیده:

با توسعة فعالیتهای کشاورزی و دامداری، افزایش مداومی در انتقال رسوبات و عناصر غذایی و به ویژه نیتروژن و فسفر به آبهای سطحی صورت گرفته و منجر به کاهش کیفیت آب و یوتریفیکاسیون شده است. در این پژوهش اثر تغییر کاربری و چرای دام بر هدررفت نیتروژن محلول و همراه رسوبات در اثر فرسایش بررسی شد. نتایج نشان داد که حذف یا کاهش پوشش گیاهی باعث افزایش معنی¬داری در تولید رواناب و رسوب و هدررفت نیتروژن محلول و همراه رسوبات شده است. مقدار هدررفت نیتروژن کل در سه کاربری دیمزار ، مرتع تخریب شده و مرتع به ترتیب ۴۶/۳ ، ۲۲/۵ و ۸/۷ ¬گرم در متر مربع بود. مقدار آمونیوم و نیترات محلول انتقال یافته به وسیلة رواناب به ترتیب ۱۰/۷ و ۴۲/۱ میلی¬گرم در متر مربع در کاربری مرتع، ۲۶/۶ و۸۸/۶ میلی¬گرم در متر مربع در مرتع تخریب شده و ۲۵/۵ و ۹۶/۸ میلی¬گرم در متر مربع در کاربری دیمزار بود که افزایش معنی¬داری را در سطح احتمال ۵% نشان داد. با کاهش پوشش گیاهی، نسبت هدررفت نیتروژن معدنی همراه رسوبات به کل نیتروژن معدنی انتقال یافته افزایش یافت. این نسبت در کاربری مرتع ۶/۶ درصد، در مرتع تخریب شده ۹/۳ درصد و در کاربری دیمزار ۱۷ درصد بود که حاکی از افزایش انتقال نیتروژن معدنی همراه رسوبات است.