سال انتشار: ۱۳۸۷

محل انتشار: دهمین کنگره علوم زراعت و اصلاح نباتات

تعداد صفحات: ۱

نویسنده(ها):

مجید مجیدیان – دانشکده کشاورزی دانشگاه تربیت مدرس
امیر قلاوند – دانشکده کشاورزی دانشگاه تربیت مدرس
علی اکبر کامکار حقیقی – دانشکده کشاورزی دانشگاه شیراز
نجفعلی کریمیان – دانشکده کشاورزی دانشگاه شیراز

چکیده:

آزمایشی مزرعه ای در سال ۱۳۸۴ به صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار انجام شد. عوامل مورد مطالعه شامل مقادیر و ترکیبات مختلف کود نیتروژن [شیمیایی (صفر، ۹۲ ، ۱۸۴ و ۲۷۶ کیلوگرم در هکتار نیتروژن)، تلفیق شیمیایی و دامی ( ۴۶ کیلوگرم نیتروژ ن + ۲/۵ تن کود دامی در هکتار کود دامی، ۹۲ کیلوگرم نیتروژن + ۵ تن کود دامی در هکتار و ۱۳۸ کیلوگرم نیتروژن + ۷/۵ تن کود دامی درهکتار) و دامی ( ۵، ۱۰ و ۱۵ تن در هکتار کود دامی )] و سه سطح آبیاری (آبیاری معادل نیاز آبی گیاه (شاهد)، آبیاری معادل ۷۵ % نیاز آبی گیا ه و آبیاری معادل ۵۰ % نیاز آبی گیاه ) در نظر گرفته شد. کاهش نیتروژن و تنش خشکی باعث کاهش رشد در گیاه ذرت شد . بیشترین رشد گیاه زمانی اتفاق افتاد که نیتروژن و آب به اندازه نیاز در اختیار گیاهقرار گرفت. مقادیر کلروفیل متر با افزایش تنش خشکی افزایش پیدا کرد. مقادیر کلروفیل متر با نیتروژن ارتباط زیادی داشت و به طور خطی با میزان نیتروژن گیاه افزایش یافت و این ارتباط تحت تأثیر تیمارهای تنش خشکی قرار گرفت . نتایج نشان داد که شدت فلوئورسانس با میزان کلروفیل برگ ، بویژه با باند فلوئورسانس در طول موج ۶۸۰ نانومتر ارتباط د ارد. نسبت فلوئورسانس F680/F740 همبستگی منفی با مقادیر کلروفیل متر و هم چنین با میزان کلروفیل داشت. بیشترین عملکرد دانه ذرت در تیمار ۱۳۸ کیلوگرم نیتروژن + ۷/۵ تن کود دامی و سطح آبیاری شاهد به دست آمد. تنش خشکی در آبیاری معادل ۵۰ و ۷۵ درصد نیاز آبی گیاه عملکرد دانه را به ترتیب ۶۳ و ۴۱ درصد کاهش داد.