مقاله اثر تنش کمبود آب بر عملکرد و اجزاي عملکرد ژنوتيپ هاي لوبيا چيتي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۸۹ در مجله علوم زراعي ايران از صفحه ۴۲ تا ۵۴ منتشر شده است.
نام: اثر تنش کمبود آب بر عملکرد و اجزاي عملکرد ژنوتيپ هاي لوبيا چيتي
این مقاله دارای ۱۳ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله تنش کمبود آب
مقاله خمين
مقاله عملکرد دانه و لوبيا چيتي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: بيات علي اكبر
جناب آقای / سرکار خانم: سپهري علي
جناب آقای / سرکار خانم: احمدوند گودرز
جناب آقای / سرکار خانم: دري حميدرضا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
به منظور تعيين اثر تنش کمبود آب بر عملکرد و اجزاي عملکرد دانه ژنوتيپ هاي لوبيا چيتي، آزمايشي در سال ۱۳۸۶ در ايستگاه ملي تحقيقات لوبيا واقع در شهرستان خمين به صورت کرت هاي خردشده، در قالب بلوک هاي کامل تصادفي، در سه تکرار اجرا شد. تيمارهاي آزمايش شامل آبياري پس از ۶۰، ۸۰ و ۱۰۰ ‏ميلي متر تبخير از تشتک تبخير در کرت هاي اصلي و نه ژنوتيپ لوبيا G01437, G14088, Ks21189, Ks21191, Ks21193) ، Cos16و Tylor همراه با دو رقم محلي خمين و تلاش) در کرت هاي فرعي بود. نتايج نشان داد که اثر سطوح مختلف آبياري بر عملکرد بيولوژيک، عملکرد دانه، تعداد غلاف در بوته، وزن صد دانه و شاخص برداشت معني دار بود (P≤۰٫۰۱). در بين اجزاي عملکرد، تعداد غلاف در بوته به ترتيب با ۲۸ و ۴۹ درصد کاهش در تيمارهاي آبياري پس از ۸۰ و ۱۰۰ ميلي متر تبخير، نسبت به تيمار آبياري پس از ۶۰ ميلي متر تبخير، بيشتر تحت تاثير تنش کمبود آب واقع شد. آبياري پس از ۶۰ ميلي متر تبخير بهترين رژيم آبياري بود، به طوري که بيشترين عملکرد بيولوژيک، عملکرد دانه، وزن صد دانه و شاخص برداشت به ترتيب با ۵۴۲۸ کيلوگرم در هکتار، ۲۵۲۶ کيلوگرم در هکتار، ۳۸ گرم و ۴۶ درصد در اين تيمار به دست آمد. ژنوتيپ هاي مورد مطالعه واکنش متفاوتي نسبت به تنش کمبود آب داشتند. عملکرد ژنوتيپ هايCos16  وTylor  در تيمار آبياري پس از ۱۰۰ ميلي متر تبخير حساسيت کمتري به تنش کمبود آب نشان داد، لذا به نظر مي رسد که مي توان آنها را به عنوان ژنوتيپ هاي متحمل به تنش کمبود آب معرفي کرد. ژنوتيپKs21193  با کاهش عملکرد ۳۳ و ۶۹ درصد به ترتيب در تيمارهاي آبياري پس از ۸۰ و ۱۰۰ ميلي متر تبخير نسبت به تيمار ۶۰ ميلي متر تبخير، حساس ترين ژنوتيپ به تنش کمبود آب بود.