مقاله اثر تيمار در تاريکي بر آستانه تشنج کلونيک و فعاليت صرعي ناشي از پنتيلن تترازول در موش سفيد آزمايشگاهي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۸۹ در مجله علمي دانشگاه علوم پزشكي زنجان از صفحه ۲۲ تا ۳۰ منتشر شده است.
نام: اثر تيمار در تاريکي بر آستانه تشنج کلونيک و فعاليت صرعي ناشي از پنتيلن تترازول در موش سفيد آزمايشگاهي
این مقاله دارای ۹ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله تشنج کلونيک جنراليزه
مقاله تيمار در تاريکي
مقاله پنتيلن تترازول

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: گنج خاني مهين
جناب آقای / سرکار خانم: مرادي كيوان
جناب آقای / سرکار خانم: رمضاني سولماز
جناب آقای / سرکار خانم: ميرزامحمدي فاطمه
جناب آقای / سرکار خانم: فلاح آرزو

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمينه و هدف: صرع در واقع يک اختلال عصبي رفتاري پيچيده ناشي از قابليت تحريک پذيري غيرطبيعي سلول هاي عصبي در نواحي مختلف مغز مي باشد. با توجه به نقش ورودي هاي حسي براي تکامل ارتباطات عصبي در قشر بينايي، در اين مطالعه نقش تيمار در تاريکي در بروز تشنج کلونيک جنراليزه که ناشي از تغيير تحريک پذيري مغز مي باشد، مورد مطالعه قرار گرفت.
روش بررسي: جهت تعيين آستانه تشنج، پنتيلن تترازول ۰٫۵ درصد به حيوانات گروه کنترل و حيواناتي که از زمان تولد به مدت ۳۰ تا ۴۰ روز در تاريکي کامل قرار داشتند، به صورت داخل وريدي تزريق گرديد. همچنين جهت بررسي ميزان بروز تشنج کلونيک ناشي از تزريق، اين دارو با دوز ۸۰ ميلي گرم در كيلوگرم به صورت زير پوستي به حيوانات هر دو گروه تزريق گرديد و وقوع تشنج کلونيک جنراليزه و زمان تاخير آن مورد ارزيابي قرار گرفت.
يافته ها: نتايج ما نشان داد که بين آستانه تشنج کلونيک گروه کنترل و گروه تيمار در تاريکي (DR)، اختلاف معني داري وجود ندارد. اما ميزان وقوع تشنج کلونيک در گروهDR  کمتر و زمان تاخير تشنج در اين گروه به طور معني داري بالاتر مي باشد. در مورد تشنج تونيک- کلونيک اختلافي بين دو گروه ديده نشد.
نتيجه گيري: علي رغم وجود شواهدي مبني بر افزايش استعداد صرع زايي در قشر بينايي توسط محروميت از نور، در حيوانات تيمار شده در تاريكي، نوعي حفاظت در مقابل تشنج مشاهده مي شود. احتمال دارد در اين رابطه عواملي نظير ملاتونين نقش داشته باشند.