مقاله اثر جنگل كاري گونه هاي مختلف اكاليپتوس بر خصوصيات خاك جنگلي در استان گيلان که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۸۹ در تحقيقات جنگل و صنوبر ايران از صفحه ۱۱۶ تا ۱۳۱ منتشر شده است.
نام: اثر جنگل كاري گونه هاي مختلف اكاليپتوس بر خصوصيات خاك جنگلي در استان گيلان
این مقاله دارای ۱۶ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله اکاليپتوس
مقاله خاک
مقاله حاصلخيزي
مقاله فشردگي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: سردابي حسين
جناب آقای / سرکار خانم: رحماني احمد
جناب آقای / سرکار خانم: حمزه بهنام
جناب آقای / سرکار خانم: عصاره محمدحسن
جناب آقای / سرکار خانم: قرآني محمود

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
هدف از اين تحقيق بررسي اثرات مثبت و منفي کاشت شش گونه اکاليپتوس بر خصوصيات مختلف خاک عرصه جنگل کاري مي باشد. بدين منظور اين تحقيق در ايستگاه شيخ نشين شرکت شفارود استان گيلان که شش گونه اکاليپتوس شامل: E. camaldulensis، E. macarthurii، E. maidenii، E. rubida،E. saligna  و E. viminalis در قالب طرح آزمايشي بلوک هاي کامل تصادفي در چهار تکرار، با فاصله کاشت ۲×۲ متر و به تعداد ۱۰۰ اصله در هر کرت آزمايشي در سال ۱۳۶۲ کاشته شده بودند، انجام شد. در هر واحد آزمايشي (از جمله تيمار شاهد) بررسي خصوصيات فيزيکي- شيميايي خاک انجام گرديد. بررسي هاي خاک شناسي با تهيه يک نمونه خاک در هر واحد آزمايشي به وسيله اوگر تا عمق۶۰ سانتي متري (۲۸ نمونه با در نظر گرفتن چهار نمونه براي چهار واحد آزمايشي شاهد) انجام شد. مطالعه مورفولوژي خاک با حفر سه نيمرخ به عمق ۵/۱ متر در سه قطعه اکاليپتوس، صنوبر و جنگل مخروبه بلوط و نمونه برداري چهار نمونه از چهار افق هر نيمرخ (در مجموع ۱۲ نمونه) انجام شد. نتايج نشان داد که ميان شش گونه اکاليپتوس از نظر خصوصيات خاک شامل درصد لاي، وزن خشک لاشبرگها، وزن مخصوص ظاهري، مقاومت به فروروي، اسيديته و فسفر، اختلاف معني دار وجود دارد. نيمرخ خاک در سه قطعه اکاليپتوس، صنوبر و جنگل مخروبه از چهار افق A، AC،B  و C تشکيل شده بود. عمق ريشه دواني در قطعات اکاليپتوس، صنوبر و جنگل مخروبه بلوط به ترتيب ۱۰۰، ۸۵ و۱۵۰ سانتي متر بود. به طور کلي، جنگل کاري اکاليپتوس قادر بوده است که نقش مثبتي در بهبود ساختمان و تخلخل خاک، به ويژه در سطح خاک داشته باشد، زيرا فشردگي خاک واحدهاي آزمايشي مربوط به گونه هاي مورد آزمايش به ميزان بسيار معني داري کمتر از واحدهاي شاهد بوده است، به نحوي که از نظر مقاومت به فروروي که شاخصي دقيقتر از وزن مخصوص ظاهريست، ميان گونه ها از اين نظر اختلاف معني داري ديده نمي شود ولي فشردگي قسمت شاهد در حد زياد است. همچنين اسيديته خاك پس از ۲۲ سال كاهش يافته، اما مقدار آن كمتر از يك واحد بوده است.