سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: یازدهمین کنگره ملی مهندسی شیمی ایران

تعداد صفحات: ۱۰

نویسنده(ها):

فاطمه سعادت قره باغ – کارشناس ارشد مهندسی شیمی، دانشگاه تهران، دانشکده فنی و مهندسی، گروه
سیدمحمدعلی موسویان – دکترای مهندسی شیمی، دانشگاه تهران، دانشکده فنی و مهندسی، گروه مهند
کمال صابریان – دکترای شیمی فیزیک دانشگاه تهران، دانشکده فنی و مهندسی، گروه مهندسی ش

چکیده:

دیسپرشن (Dispersion) مخلوطی است که از همزدن ویا به عبارت دیگراز مخلوط مایعات غیرقابل امتزاج به وجود می آید. دیسپرشن ها معمولاً ناپایدار بوده و می توان گفت که یک امولسیون موقت می باشند، تماس مستقیم سیالات غیرقابل امتراج (گاز – مایع و مایع –مایع )در بسیاری از عملیات صنعتی بطور وسیعی مورد استفاده قرار می گیرد. در این قبیل عملیات به منظور ازدیاد سطح یکی از فازها در فاز دیگر پراکنده می شود. در این مقاله تأثیر پارامتر های عملیاتی مختلف از قبیل دور همزن،شدت جریان خوراک ورودی و جزءحجمی فاز پراکنده بر ارتفاع و طول دیسپرشن در حالت پایا و مکانیسم جدایی فازها بررسی شده است. همچنین تأثیر پارامترهای ذکر شده بر میزان هلدآپ به دست آمده و محاسبه شده است.