مقاله اثر زهر زنبور عسل و رتينوئيک اسيد روي القا تمايز نوروني سلولهاي P19 که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در ۱۳۸۹ در زيست شناسي ايران از صفحه ۱۴۱ تا ۱۵۰ منتشر شده است.
نام: اثر زهر زنبور عسل و رتينوئيک اسيد روي القا تمايز نوروني سلولهاي P19
این مقاله دارای ۱۰ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله سلولهاي p19
مقاله نورون
مقاله تمايز سلولي
مقاله زهر زنبورعسل
مقاله رتينوئيک اسيد

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: محسني كوچصفهاني هما
جناب آقای / سرکار خانم: پريور كاظم
جناب آقای / سرکار خانم: نبيوني محمد
جناب آقای / سرکار خانم: ابراهيمي باروق سميه

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
سلولهاي P19 جزء سلولهاي کارسينوماي جنيني موش هستند که مي توانند تحت القا با غلظت ۷ – ۱۰×۵ مولار رتينوئيک اسيد به نورون تمايز يابند. اين رده سلولي مدل مناسبي براي بررسي اثر عوامل شيميايي مختلف بر روي رشد و تمايز نورونها به صورت تجربي محسوب مي شود. زهر زنبور عسل ترکيبات متنوعي دارد که مهمترين آنها مليتين، فسفوليپاز A2، آپامين و هيالورونيداز است. مطالعات نشان داده است که مليتين و فسفوليپاز A2 دو ترکيب اصلي زهر زنبور است که نقش مهمي را در تمايز نوروني در سلولهاي PC12 داشته و باعث افزايش رشد به بيرون نوريت مي شود. هدف اين تحقيق بررسي اثر توام زهر زنبور عسل و رتينوئيک اسيد در القا تمايز نوروني در رده سلولي P19 مي باشد. سلولهاي P19 با دانسيته ۳×۱۰۴ cell / ml را در محيط كشت α – MEM حاوي سرمهاي ۲٫۵ درصدFBS  و ۷٫۵ درصد CS كشت داده و در ۳۷ درجه سانتي گراد و ۵ درصدCO2  انكوبه شد. نتايج اوليه به دست آمده از بررسيهاي مورفولوژيکي اين تجربيات نشان داد که ۶ روز بعد از تيمار سلولها با رتينوئيک اسيد با غلظت ۵×۱۰مولار‏‏‏‏‏ در سلولها استطاله هايي ايجاد گرديد سپس سلولها به تدريج تا روز۱۰  فنوتيپ نوروني را به دست آوردند ودر نهايت در روز يازدهم همه سلولها دچار نكروز كامل گرديدند. سلولهاي P19 كه با زهر زنبور با غلظتهايmg/ml  1 و ۳ تيمار شده بودند، در روز ششم بعد از تيماراستطاله هايي را ايجاد کردند و اين سلولها کم کم ويژگيهاي نوروني پيدا کرده و تا روز دهم بر طول زایده ها اضافه گرديد و در نهايت در روز ۱۱ همه سلولها دچار نكروز كامل گرديدند. در سلولهايي که رتينوئيک اسيد و زهر زنبور با هم اثر داده شده بودند نتايج مشابهي با آزمايشات فوق ديده شد ولي ميزان تمايز نسبت به دو گروه قبلي بالاتر بود.