سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: دهمین کنگره علوم خاک ایران

تعداد صفحات: ۲

نویسنده(ها):

سیروس جعفری – استادیار گروه خاکشناسی دانشگاه کشاورزی و منابع طبیعی رامین خوزستان
عبدعلی ناصری – استادیار گروه زهکشی دانشگاه شهید چمران اهواز
علی شینی دشتگل – کارشناس شرکت توسعه نیشکر و صنایع نیشکر .

چکیده:

بالا بودن سطح آب زیرزمینی شور و تبخیر شدید آب از سطح خاک سبب تجمع مقادیر زیادی از املاح در اراضی خوزستان شده است . بر این اساس احداث سیستم زهکشی مصنوعی و دفع نمکهای اضافی همراه با آبشویی املاح اضافی برای بهره برداری از این اراضی اولین ضرورت است . روش متداول آبشویی در اراضی خوزستان برای کشت نیشکر غرقاب کردن زمین در نوبت های مختلف با ارتفاع متغیری از آب است که با حرکت آب از میان پروفیل خاک بصورت عمودی به طرف اعماق خاک و یا لوله های زهکش، نمکهای محلول شسته می شود . قبل از این، خاک را تا عمق حدود ۸۰ سانتیمتری با عمل زیرشکنی بهم می ریزند . این عمل به هدف افزایش خلل و فرج، کوچک کردن قطر خاکدانه ها، افزایش هدایت هیدرولیکی خاک، بالا بردن احتمالی راندمان شستشوی املاح و کاهش زمان آبشویی انجام می گردد . هدف از اجرای این طرح مقایسه اثر تیمار زیرشکنی و عدم اعمال آن در دو روش آبشویی متناوب و پیوسته می باشد .