مقاله اثر عصاره هيدروالكلي برگ گياه گزنه (Urtica dioica) بر ساختار هيستولوژيكي كليه در موش هاي صحرايي ديابتي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۸۹ در مجله ديابت و متابوليسم ايران (مجله ديابت و ليپيد ايران) از صفحه ۲۱۸ تا ۲۲۶ منتشر شده است.
نام: اثر عصاره هيدروالكلي برگ گياه گزنه (Urtica dioica) بر ساختار هيستولوژيكي كليه در موش هاي صحرايي ديابتي
این مقاله دارای ۹ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله گزنه
مقاله ديابت
مقاله كليه
مقاله مورفومتري
مقاله موش صحرايي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: گل علي پور محمدجعفر
جناب آقای / سرکار خانم: غراوي آنه محمد
جناب آقای / سرکار خانم: غفاري ثريا
جناب آقای / سرکار خانم: آذرهوش رامين
جناب آقای / سرکار خانم: افشار محمد

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: از علل مهم مرگ و مير افراد ديابتي، عوارض کليوي ديابت مي باشد. مطالعات قبلي نشان داده اند که هيپرگليسمي سبب تغييرات هيستولوژيکي و مورفومتريک در کليه مي شود. اين مطالعه به منظور بررسي اثر درماني عصاره هيدروالکلي برگ گياه گزنه (Urtica dioica) بر تغييرات هيستولوژيک و مورفومتريک کليه در موش هاي صحرايي ديابتي شده با استرپتوزوتوسين انجام شد.
روش ها: در اين مطالعه تجربي، ۳۰ سر موش صحرايي نر ويستار به سه گروه شاهد، ديابتي و درماني تقسيم شدند. ديابت با تزريق داخل صفاقي استرپتوزتوسين (۸۰mg/kg) در موش هاي گروه ديابتي و درماني القا شد. در گروه درماني، پس از ديابتي شدن موش ها با استرپتوزتوسين، به مدت چهار هفته عصاره هيدروالکلي برگ گياه گزنه (۱۰۰ mg/kg/day) از طريق تزريق داخل صفاقي داده شد. در پايان هفته پنجم، پس از انجام آزمايش ها، کليه حيوانات در محلول بافر فرمالين فيکس و رنگ آميزي گرديد. آناليز آماري مربوط به داده ها با استفاده از نرم افزار آماريSPSS  و آزمون آماري آناليز واريانس يکطرفه انجام گرفت.
يافته ها: ميانگين گلوگز خون در پايان هفته پنجم در گروه کنترل، ديابتيک و درماني به ترتيب ۹۹٫۴، ۴۵۴٫۷ و ۴۴۷٫۴ تعيين شد که در گروه درماني در مقايسه با گروه ديابتي، تغييري نداشت. نسبت وزن كليه به وزن بدن در گروه شاهد، ديابتي و درماني به ترتيب ۰٫۴۲، ۰٫۵۱ و ۰٫۶۷ بدست آمد (P<0.05). مساحت گلومرول در گروه شاهد، ديابتيك و درماني به ترتيب ۱۳۳۵٫۳، ۱۴۴۱٫۸ و ۱۴۷۷٫۵۹ ميکرومتر مربع تعيين گرديد. قطر گلومرول ها در گروه ديابتي ۱۶۲٫۲ ميکرومتر نسبت به گروه هاي شاهد (۱۵۶٫۱) و درماني (۱۵۴٫۰۸) افزايش يافت. قطر لوله هاي نزديك در گروه شاهد و ديابتي و درماني به ترتيب ۱۴٫۳۷، ۱۵٫۲۶ و ۱۶٫۴۷ ميکرومتر تعيين گرديد. قطر لوله هاي نزديك در گروه ديابتيك و درماني نسبت به گروه شاهد افزايش يافت. نسبت وزن کليه به بدن، مساحت و قطر گلومرول ها، لوله هاي دور و نزديک در گروه هاي ديابتي و درماني نسبت به گروه کنترل افزايش داشت. در گروه ديابتي، يافته هاي آسيب شناسي به نفع گلومرولو اسکلروز بود. ساختار کليه در گروه درماني مانند گروه ديابتي بود و يافته هاي آسيب شناسي به نفع گلومرولو اسکلروز بود.
نتيجه گيري: اين مطالعه نشان داد که تجويز عصاره هيدروالکلي برگ گياه گزنه، پس از القاي ديابت، تاثيري بر شاخص هاي مورفومتريک و هيستوپاتولوژيک نسج کليه در اثر ديابت ندارد.