سال انتشار: ۱۳۸۷

محل انتشار: پنجمین کنفرانس بین المللی مدیریت فناوری اطلاعات و ارتباطات

تعداد صفحات: ۱۳

نویسنده(ها):

حسین رحمان سرشت – استاد دانشگاه علامه طباطبائی
رحیم زارع – دانشجوی دکترای مدیریت بازرگانی دانشگاه علامه طباطبائی (ره)

چکیده:

فناوری همواره به عنوان یک عنصر بسیار مهم نقشی بارز در موفقیت سازمان دارد بنابراین اندیشمندان و نظریه پردازان مدیریت و سازمان در نظریات خود به این عنصر مهم توجه ویژه داشته اند و تئوریهای متفاوتی در زمینه اثر آن بر دیگر عناصر سازمانی بیان داشته اند یکی از مهمترین آثار این عامل بردیگر عوامل و عناصر سازمانی اثر و تعامل دوطرفه موجود بین فناوری و ساختارسازمانی است اما فناوری مدام در حال تغییر و تحول و صورتهای مختلفی پذیرفته است مهمترین صورت فناوری در زمان فعلی همانا فناوری اطلاعات و ارتباطات است. دراین مقاله محقق با مرور پیشینه نظری تحقیق و مطالعات گذشته مربوط به اثر فناوری اطلاعات و ارتباطات به مدلی برای این مورد دست می یابد آزمون تجربی این مدل در میان شرکتهای تولیدی مستقر در شهرک صنعتی اشتهارد نشان میدهد که استقرار فناوری ICT برساختار سازمان آثار غیرقابل ا نکاری دارد ولی این اثر بیشتر در درون سازمان است به عبارتی دیگر در میان شرکتهای ایرانی از این فناوری برای نظارت، کنترل و ارتباط با سازمان های دیگر و اشخاص برون سازمانی کمتر استفاده شده است