سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: اولین همایش مشترک انجمن مهندسین متالورژی و انجمن ریخته گری ایران

تعداد صفحات: ۱۲

نویسنده(ها):

ناصر توحیدی – دکتری دانشگاه تهران
آرمان ربیعی فر – دانشجوی کارشناسی ارشد

چکیده:

طراحی و توسعه پایدار واحدهای احیای مستقیم در گرو برتری های فنی- اقتصادی، عرضه و تقاضای مواد اولیه مصرفی، کیفیت آهن اسفنجی تولیدی و مسائل زیست محیطی است. برای نشان دادن اثر اینمتغییرها، اطلاعات یک دوره کار واحدهای زم- زم، میدرکس و قائم در ایران برای تولید آهن اسفنجی مقایسه شده اند. ویژگی کوره احیا برای تولید آهن اسفنجی در واحدهای زم- زم، میدرکس و قائم تاحدودی، یکسان اما وجه تمایز عمده در فناوری تولید گاز احیا کننده از گاز طبیعی است. در روش زم- زم و میدرکس، گاز طبیعی و گاز خروجی کوره احیا در مجاورت کاتالیزور، در صورتی که در واحدقائم گاز طبیعی و مخلوط گاز خروجی کوره احیا و اکسیژن بدون استفاده از کاتالیزور اما در دمایی نسبتاً بیشتر از واحد زم – زم و میدرکس، مبادله می گردد. این تغییر فناوری موجب تغییر سرمایه گذاری برایواحد، مصرف گاز طبیعی و ویژگی آهن اسفنجی تولیدی می گردد. با لحاظ نمودن امکانات سرمایه گذاری، نرخ مصرف گاز و کیفیت آهن اسفنجی، مزیت واحدها نسبت به یکدیگرمشخص می گردد.