سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: یازدهمین کنگره سالانه انجمن مهندسین متالورژی ایران

تعداد صفحات: ۱۲

نویسنده(ها):

ناصر توحیدی – دکتری، دانشکده مهندسی متالورژی و مواد، پردیس دانشکده های فنی، دانشگاه
آرمان ربیعی فر – دانشجوی کارشناسی ارشد، دانشگکده تحصیلات تکمیلی، دانشگاه آزاد تهران

چکیده:

طراحی و توسعه پایدار واحدهای احیای مستقیم در گرو برتری های فنی- اقتصادی، عرضه و تقاضای مواد اولیه مصرفی، کیفیت آهن اسفنجی تولیدی و مسائل زیست محیطی است. برای نشان دادن اثر این متغیرها، اطلاعات یک دوره کار واحدهای زم- زم، میدرکس و قائم در ایران برای تولید آهن اسفنجی مقایسه شده اند. ویژگی کوره احیا برای تولید آهن اسفنجی در واحدهای زم- زم، میدروکس و قائم تا حدودی، یکسان اما وجه تمایز عمده در فناوری تولید گاز احیا کننده از گاز طبیعی است. در روش زم- زم و میدروکس، گاز طبیعی و گاز خروجی کوره احیا در مجاورت کاتالیزور، در صورتی که در واحد قائم گاز طبیعی و مخلوط گاز خروجی کوره احیا و اکسیژن بدون استفاده از کاتالیزور اما در دمایی نسبتا بیشتر از واحد زم- زم و میدروکس مبادله می گردد. این تغییر فناوری موجب تغییر سرمایه گذاری برای واحد، مصرف گاز طبیعی و ویژگی آهن اسفنجی، مزیت واحدها نسبت به یکدیگر مشخص می گردد.