مقاله اثر فنوباربيتال در پيشگيري از عود تشنج در مرحله حاد بيماري تب دار در كودكان که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاييز ۱۳۸۸ در مجله پزشکي دانشگاه علوم پزشكي تبريز از صفحه ۱۳ تا ۱۷ منتشر شده است.
نام: اثر فنوباربيتال در پيشگيري از عود تشنج در مرحله حاد بيماري تب دار در كودكان
این مقاله دارای ۵ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله تب
مقاله تشنج
مقاله فنوباربيتال
مقاله عودتشنج

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: برزگر محمد
جناب آقای / سرکار خانم: صندوقچيان بابك
جناب آقای / سرکار خانم: علي زاده مهستي
جناب آقای / سرکار خانم: جويبان ابوالقاسم
جناب آقای / سرکار خانم: غفاري شمسي

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمينه و اهداف: تب و تشنج شايعترين اختلال تشنجي دوران كودكي مي باشد. تب و تشنج ساده به تشنج ناشي از تب كه ژنراليزه بوده وكمتر از ۱۵ دقيقه طول بكشد و در طي ۲۴ ساعت تكرار نشود، اطلاق مي شود. متاسفانه %۱۵-۲۰ موارد تشنج در ۲۴ ساعت اول همان بيماري تب دار تكرار مي شود. هدف از اين مطالعه تعيين ميزان تاثير و سالم بودن فنوباربيتال تزريقي و خوراکي در پيشگيري از تكرار تشنج در مرحله حاد بيماري تب دار در كودكان با تب و تشنج ساده بود.
روش بررسي: در اين مطالعه کارآزمايي باليني، كودكاني كه از لحاظ عصبي سالم بوده و با تشخيص اولين حمله تب و تشنج ساده در بيمارستان كودكان بستري شدند در سه گروه، مورد ۱ (دريافت كننده فنوباربيتال عضلاني) و گروه مورد ۲ (دريافت کننده فنوباربيتال خوراکي) و گروه مقايسه (بدون فنوباربيتال) قرار گرفتند. براي گروه مورد ۱ (۵۳ نفر) در مرحله حاد بيماري تب دار ابتدا فنوباربيتال ۱۰ ميلي گرم بازاي هر کيلوگرم وزن بدن (حداكثر تا ۲۰۰ ميلي گرم) بولوز به طريقه عضلاني و براي گروه مورد ۲ (۵۴ نفر) فنوباربيتال به ميزان ۱۵ميلي گرم بازاي هر کيلوگرم وزن بدن (حداکثر تا ۳۰۰ ميلي گرم) بولوز به طريقه خوراکي داده شد و در هر دو گروه مورد فنوباربيتال به ميزان ۵ ميلي گرم بازاي هر کيلوگرم به طريقه خوراکي، ۱۲ ساعت بعد از تجويز دوز بولوز، تا فروکش کردن تب داده شد. گروه مقايسه (۵۹ نفر) فنوباربيتال دريافت نكردند. ميزان تكرار تشنج در طي مرحله حاد بيماري تب دار در دو گروه با هم مقايسه شد. عوارض جانبي فنوباربيتال در گروه ها ارزيابي شد.
يافته ها: گروه هاي مورد و مقايسه از نظر متغيرهاي سن، جنس، سابقه بستري نوزادي، علل ايجاد كننده تب، ميزان تب، سابقه خانوادگي تب و تشنج و صرع همگن بوده و اختلاف معني دار نداشتند. در ۱۱ كودك (%۱۸٫۶) گروه مقايسه، تشنج در طي مرحله حاد همان بيماري تب دار تكرار شد. در حالي كه در گروه هاي مداخله ۳ مورد (%۲٫۸) شامل يک مورد (%۱٫۸) در گروه تزريق عضلاني و ۲ مورد (%۳٫۷) گروه فنوباربيتال خوراکي، تشنج تكرار شد. اختلاف بين گروه هاي مداخله با گروه مقايسه از نظر تکرار تشنج معني دار بود (P=0.008). اختلاف معني داري بين فنوباربيتال خوراکي و تزريقي در پيشگيري از تشنج وجود نداشت. سطح خوني فنوباربيتال، ۲ ساعت بعد از دوز بارگيري در هر دو گروه مورد (تجويز عضلاني و خوراکي) در محدوده درماني بود و اختلاف ميانگين سطوح سرمي بين دو گروه مداخله معني دار نبود. عارضه جدي ناشي از فنوباربيتال در گروه هاي مورد مشاهده نشد.
نتيجه گيري: نتايج حاصل از اين مطالعه نشان مي دهند که تجويز فنوباربيتال در مرحله حاد بيماري تب دار در كودكان با تب و تشنج ساده از تكرار تشنج در طي مرحله حاد بيماري تب دار پيشگيري مي كند.