مقاله اثر مصرف خوراكي كنگر فرنگي بر يادگيري و حافظه موش صحرايي ديابتي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در خرداد و تير ۱۳۸۹ در پژوهنده از صفحه ۸۸ تا ۹۴ منتشر شده است.
نام: اثر مصرف خوراكي كنگر فرنگي بر يادگيري و حافظه موش صحرايي ديابتي
این مقاله دارای ۷ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله كنگر فرنگي
مقاله يادگيري
مقاله حافظه
مقاله ديابت قندي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: روغني مهرداد
جناب آقای / سرکار خانم: بلوچ نژادمجرد توران دخت
جناب آقای / سرکار خانم: آزاد اسحاق

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
سابقه و هدف: ديابت قندي در دراز مدت از راههاي مختلف از جمله تشديد روند استرس اكسيداتيو با اختلالاتي در يادگيري، حافظه و شناخت در جامعه انساني و حيوانات آزمايشگاهي همراه است. با توجه به وجود شواهدي مبني بر اثر ضدديابتي كنگر فرنگي و اثرات آنتي اكسيدانتي گياه، اثر تجويز خوراكي و درازمدت اين گياه بر يادگيري و حافظه در موشهاي صحرايي ديابتي مورد بررسي قرار گرفت.
مواد و روش ها: موشهاي صحرايي ماده به چهار گروه كنترل، كنترل تحت تيمار با كنگرفرنگي، ديابتي و ديابتي تحت درمان با كنگر فرنگي تقسيم شدند. دو گروه تحت تيمار نيز از غذاي موش حاوي گياه به مدت ۶ هفته بدون محدوديت استفاده نمودند. براي ديابتي نمودن موشها از استرپتوزوتوسين به فرم تك دوز و داخل صفاقي به ميزان ۶۰ ميلي گرم بر كيلوگرم وزن حيوان استفاده گرديد. بعلاوه، براي بررسي حافظه و يادگيري حيوانات، ميزان عملكرد از نظر تاخير اوليه و تاخير در حين عبور در آزمون اجتنابي غيرفعال و درصد رفتار تناوب با استفاده از ماز Y در پايان كار تعيين گرديد.
يافته ها: در موشهاي ديابتي و ديابتي و كنترل تحت تيمار با گياه هيچگونه تغيير معني داري در مورد تاخير اوليه در مقايسه با گروه كنترل بدست نيامد. همچنين، كاهش معني دار تاخير در حين عبور در موشهاي ديابتي (p<0.01) و كنترل تحت تيمار (p<0.05) و كاهش غيرمعني دار اين پارامتر در گروه ديابتي تحت تيمار در پايان كار مشاهده گرديد و تفاوت موجود بين دو گروه ديابتي و ديابتي تحت تيمار از نظر آماري معني دار بود (p<0.05). همچنين، درصد تناوب نيز در حيوانات ديابتي و ديابتي تحت تيمار بطور معني دار كمتر از گروه كنترل بود (p<0.01 و p<0.05) هر چند اين پارامتر در گروه ديابتي تحت تيمار با گياه بطور غيرمعني دار بيشتر از گروه ديابتي بود. بعلاوه، تجويز گياه به گروه كنترل نيز تغيير معني دار اين پارامتر را در مقايسه با گروه كنترل بدنبال نداشت.
نتيجه گيري: هر چند تجويز خوراكي كنگر فرنگي موجب تقويت توانايي نگهداري اطلاعات در انبار حافظه و به يادآوري آنها در حيوانات ديابتي مي شود، ولي بر حافظه فضايي حيوانات ديابتي در آزمون Y تاثيري ندارد. انجام ساير آزمونهاي حافظه فضايي نظير ماز شعاعي هشت پر و ماز آبي موريس در مورد اثربخشي گياه در رابطه با حافظه فضايي در مطالعات آينده توصيه مي شود.