مقاله اثر چهار هفته تمرين تناوبي سرعتي فوق بيشينه بر برخي عوامل فيزيولوژيك، هورموني و متابوليك که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در ارديبهشت ۱۳۸۹ در مجله غدد درون ريز و متابوليسم ايران از صفحه ۳۴ تا ۴۱ منتشر شده است.
نام: اثر چهار هفته تمرين تناوبي سرعتي فوق بيشينه بر برخي عوامل فيزيولوژيك، هورموني و متابوليك
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله تستوسترون
مقاله کورتيزول
مقاله تمرين تناوبي سرعتي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: فرزاد بابك
جناب آقای / سرکار خانم: قراخانلو رضا
جناب آقای / سرکار خانم: آقاعلي نژاد حميد
جناب آقای / سرکار خانم: بهرامي نژاد مرتضي
جناب آقای / سرکار خانم: بياتي مهدي
جناب آقای / سرکار خانم: محرابيان فرهاد
جناب آقای / سرکار خانم: پلويي اسماعيل

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: تمرين هاي تناوبي شديد به عنوان يك رويكرد موثر در بهبود آمادگي در مدت زمان كوتاه به كار گرفته مي شوند. اثر اين گونه تمرين ها بر سازگاري هاي هورموني و فيزيولوژيك كه منجر به افزايش اجراي هوازي و بي هوازي ورزشكاران مي شود، هنوز نامشخص است. بنابراين، مطالعه حاضر با هدف بررسي اثر چهار هفته تمرين تناوبي سرعتي فوق بيشينه بر برخي متغيرهاي هورموني و فيزيولوژيك انجام شد.
مواد و روش ها: پانزده كشتي گير تمرين كرده به طور تصادفي به دو گروه (تجربي=۸ نفر، شاهد=۷ نفر) تقسيم شدند. پيش و پس از تمرين ها، آزمودني ها، ۱) آزمون فزاينده ۲) چهار آزمون پياپي وينگيت با ۴ دقيقه استراحت بين هر آزمون را اجرا كردند. نمونه هاي خون در زمان استراحت پيش و پس از تمرين ها جمع آوري شد. هر دو گروه برنامه تمرين كشتي مشابهي را به مدت چهار هفته دنبال كردند، در حالي كه گروه تجربي در كنار برنامه تمرين كشتي آزمون دويدن سرعتي بي هوازي (RAST) را به عنوان يك پروتكل تمرين تناوبي سرعتي فوق بيشينه، دو جلسه در هر هفته اجرا مي كردند.
يافته ها: گروه تجربي افزايش معني داري در حداكثر اكسيژن مصرفي (VO2max) (%5.4)، حداكثر برون ده توان (۳۴٫۹%) و ميانگين برون ده توان (۲۹٫۳%) نشان داد. تستوسترون تام، نسبت تستوسترون تام به كورتيزول (TCR) و نسبت تستوسترون آزاد به كورتيزول (FTCR) در گروه تجربي (مورد) افزايش يافت (P<0.05)، البته اختلاف معني داري بين دو گروه در پس آزمون مشاهده نشد. كورتيزول در هر دو گروه تمايل به كاهش داشت (P<0.05).
نتيجه گيري: يافته هاي حاضر پيشنهاد مي كند كه يك برنامه تمرين تناوبي فوق بيشينه با دوره هاي استراحت كوتاه مي تواند موجب افزايش اجراي هوازي و بي هوازي در مدت زمان كوتاه شود. تغييرات هورموني مشاهده شده، سازگاري هاي آنابوليك ناشي از تمرين هاي را پيشنهاد مي كنند.