سال انتشار: ۱۳۸۷

محل انتشار: دهمین کنگره علوم زراعت و اصلاح نباتات

تعداد صفحات: ۱

نویسنده(ها):

ماندانا شایگان – کارشناس ارشد زراعت، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه تهران
داریوش مظاهری – استاد پردیس کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه تهران
حمید رحیمیان مشهدی – استاد پردیس کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه تهران
سید علی پیغمبری – استادیار پردیس کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه تهران

چکیده:

در راستای ارزیابی کنترل علف هرز در کشت مخلوط و کاهش کاربرد علف کش ها د ر کشاورزی پایدار، آزمایشی به صورت کر ت های خرد شده در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی در ۴ تکرار در سال ۱۳۸۵ در مزرعه تحقیقاتی دانشکده کشاورزی دانشگاه تهران، واقع در کرج، اجرا گردید . در این پژوهش، ذرت (S.C.704) و ارزن دم روباهی (KFM4) به صورت مخلوط افزایشی کاشته شدند. در این آزمایش، عامل اصلی شامل ۴ تاریخ کاشت مختلف ارزن دم روباهی (کاشت ارزن ۲۰ روز پیش از ذرت، ۱۰ روز پیش از ذرت، همزمان با ذرت و ۱۰ روز پس از ذرت) و عامل فرعی شامل نسبت های مختلف کاشت (کشت های خالص دو گیاه و ۳ نسبت مختلف کاشت ۱۰۰ % ذرت+ ۱۲/۵ % ارزن دم روباهی، ۱۰۰ % ذرت + ۲۵ % ارزن دم روباهی و ۱۰۰% ذرت+ ۵۰ % ارزن دم روباهی ) بود. در این بررسی نتایج نشان داد، نسبت کاشت ۱۰۰ % ذرت + ۵۰ % ارزن دم روباهی دارای پایین ترین میزان بیوماس و فراوانی علف هرز را دارا بود، به طوری که موجب کاهش ۵۸/۸۲% بیوماس علف های هرز و ۳۵/۸۶% فراوانی همه گونه های علف هرز از جمله خرفه و قیاق نسبت به کشت خالص ذرت شد . این امر را می توان به توان رقابتی بیشتر گیاهان در کشت مخلوط نسبت به تک کشتی که منجر به کنترل بیوماس و فراوانی علف های هرز در این سیستم کشت مخلوط شد، نسبت داد.