مقاله اختلال حس پروپريوسپشن در استئوآرتريت زانو و ارتباط آن با شدت درد و شدت درگيري راديولوژيك که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۸۸ در مجله پزشکي دانشگاه علوم پزشكي تبريز از صفحه ۴۵ تا ۴۹ منتشر شده است.
نام: اختلال حس پروپريوسپشن در استئوآرتريت زانو و ارتباط آن با شدت درد و شدت درگيري راديولوژيك
این مقاله دارای ۵ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله استئوآرتريت زانو
مقاله پروپريوسپشن
مقاله ايزوكاينتيك

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: شكوري سيدكاظم
جناب آقای / سرکار خانم: سالك زماني يعقوب
جناب آقای / سرکار خانم: فاطمي افشين

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمينه و اهداف: استئوآرتريت زانو شايعترين بيماري هاي روماتيسمي مي ياشد. حس پروپريوسپشن نقش اساسي در محافظت از مفصل دارد. بررسي ميزان اختلال اين حس در استئوآرتريت زانو و ارتباط آن با شدت درد و درگيري راديولوژيك در مطالعه حاضر انجام گرفت تا تاكيد بيشتري بر اين حس در درمان و توانبخشي بيماران اعمال گردد.
روش بررسي: در اين مطالعه توصيفي – مقايسه اي تعداد ۲۵ بيمار با استئوآرتريت زانو با ميانگين سني ۵۹٫۲±۷٫۶ سال و تعداد ۱۵ نفر افراد سالم با ميانگين سني ۵۴٫۹±۴٫۶ سال در گروه بيمار و كنترل قرار گرفتند. از دستگاه ايزوكاينتيك براي كمي نمودن حس پروپريوسپشن در سه زاويه ۳۰، ۴۵ و ۶۰ درجه اكستانسيون زانو استفاده گرديد. ايندكس هاي Western Ontario and McMaster Universities Index of Osteoarthritis (WOMAC) و (VAS) Visual Analog Scale براي تعيين شدت درد و روش درجه بندي Kellegren-Laverene براي درجه بندي راديولوژيك بكار رفت. از آزمونهاي آماري يو مان ويتني و آزمون ضريب همبستگي اسپيرمن در نرم افزار SPSS 16 براي آناليز استفاده گرديد.
يافته ها: ميانگين خطاي زاويه اي براي زانوي راست در گروه بيمار و كنترل به ترتيب ۶٫۰۹±۴٫۰۳ درجه و ۲٫۲۸±۰٫۹۳ درجه بود. ميانگين خطاي زاويه اي براي زانوي چپ در گروه بيمار و كنترل به ترتيب ۶٫۰۸۶±۵٫۱۳ و ۳٫۱۹±۱٫۷۸ بود (P<0.05). ميانگين خطاي زاويه اي در گريد ۲ راديولوژيك برابر با ۵٫۴±۴٫۲ درجه و در گريد ۳ برابر با ۶٫۸۳±۳٫۴۶ بود (P=0.386). ارتباط بين ميانگين خطاي زاويه اي با ايندكس WOMAC و VAS معني دار نبود (P=0.18) و (P=0.22).
نتيجه گيري: حس پروپريوسپشن در استئوآرتريت زانو مختل مي گردد كه مي تواند باعث فشار بيشتر بر مفصل و تشديد استئوآرتريت گردد ولي ميزان آن با شدت درد و شدت درگيري راديولوژيك رابطه اي ندارد؛ بنابراين لازم است در هر مرحله از شدت بيماري اقدام مناسبي براي تقويت اين حس در نظر گرفته شود.