یادآوری نکات ضروری دیگر

۱- در جدول فوق، علامت – ، – ، – ، نشان مصوت کوتاهست و -، “، – ی، نشان مصوت مرکب.

۲- پایان واژه های دارای مصوت بلند در ترکیب با (ی)- علامت وحدت، مصدری و نسبت – به صورت (یی) نوشته می شوند مانند: بینایی، دریایی، شنوایی. در صورتی که مصوت کوتاه باشد به شکل (ای) نوشته می شوند مانند: خانه ای، جامهای. به استثنای مواردی که (گ) تلفظ میں شوند مانند:ساختگی ، خانگی۔

۳- واژه های مرکب همیشه متصل به هم نوشته می شوند مانند: پیشاهنگ، خوشبو، مگر حرف آخر جزء اول آنها با حرف اول جزء دومشان همجنسی باشد که دراین صورت لازم است نزدیک به هم نوشته شوند مانند: اسباب بازی.

۴- اجزای فعلهایی که دو جزء هستند جدا از هم نوشته می شوند مانند: نگاه داشت، پاسی داد مگر آنکه اجزا، باهم یک معنی دهند و به عبارت دیگر واژه مرکب سازند مانند: پاسدار نامبردار است.

۵- کلمه های فارسی یا خارجی با «ات» (علامت جمع عربی) جمع بسته نمی شود. مانند: صورت صحیح گزارشها، پیشنهادها، سفارشها، تلگرافها، نمایشها. در مورد کلمه های عربی نیز این مورد صادق است مانند: توصیفها، مکالمه ها، اقدامها، امتیازها. و بهتر است که در جمعهای مکسر عربی نیز از نشانه های جمع فارسی استفاده شود مانند: کتابها به جای کتب، قله ها به جای قللی، مدرسه ها به جای مدارس، عالمان به جای علما، زایران به جای زوار.

چند یادآوری:

۶- ترکیبهای وصفی یا اضافی، به هم نمی چسبند. مانند:

شورای عالی، جناب عالی، حضرت عالی،

۷- برخی از جمعهای مکسر زبان عربی مانند: مصائب و عوائد در

زبان فارسی به صورت مصایب و عواید گفته و نوشته میشود.

۸- همزه  ماقبل مفتوح به صورت (الف) نوشته میشود.

۹- همزه  ماقبلی مکسور به صورت (ی) نوشته می شود.

۱۰- همزه  ماقبلی مضموم به صورت (و) نوشته میشود.

این قواعد در تمام موارد صادق است:

۱۱- همزه چون با الف ترکیب شود صورت (آ) میگیرد.

۱۲- همزه هرجا حرکتی به حرف ماقبلی خود می دهد (الف) است.

۱۳- همزه هرجا حرکت پذیر می شود، همزه است.

۱۴- ملفوظ کلمات زبان فارسی باید با مکتوب آن همساز باشد.

۱۵- حرف «ته» در آخر کلمه های عربی متداول در زبان فارسی در صورتی که تلفظ شود به صورت «تا» ی کشیده نوشته می شود. مانند: آیت الله، زکات، مشکات، قضات.