سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: پنجمین همایش مراکز تحقیق و توسعه صنایع و معادن

تعداد صفحات: ۱۷

نویسنده(ها):

مصطفی جعفری – دکترای مهندسی صنایع با تخصص در برنامه ریزی استراتژیک – عضو هیات علمی دا
آرنوش شاکری – دانشجوی دکترای مهندسی صنایع – کارشناس ارشد سیستمهای مدیریت کیفیت در شر
فرزانه دهقان نیری – کارشناس مهندسی صنایع – کارشناس برنامه ریزی و کنترل پروژه مرکز آمار، اط

چکیده:

دانش بتازگی به عنوان یکی از مهمترین منابع سازمانی شناخته شده است. فناوری اطلاعات می تواند برای مدیریت دانش کاملاً مفید واقع گردد، در عین حال دانش تنها به وسیله علماطلاعات قابل استقرار نیست. به واقع می توان گفت که بین اطلاعات و دانش تفاوتهای اساسی وجود دارد ، ولی در عین حال این دو مفهوم قابل تبدیل به یکدیگرند.
سوالی که در اینجا مطرح می شود این است که آیا میتوان از فناوری اطلاعات برای بالا بردن دانش سازمانی کمک گرفت؟ پاسخ این است که بله، البته اگر فراموش نشود که فناوری اطلاعات تنها بخشی از داستان است.
اساس تحقیقات و نظریات پژوهشگران بر این است که عاملی که می تواند باعث تبدیل این دو به یکدیگر شود،قدرت گردآوری ، یادگیری و مدون سازی (Intelligence) می باشد.
گروهی از نظریه پردازان بر این باورند که دانش جدید در اثر تاثیرات و بر هم کنشهای متقابل بین دانش آشکار و صریح و دانش ضمنی بوجود می آید. درمقابل، گروهی دیگر نقش ابزارهای فناوری را در ایجاد دانش جدید بسیار مهمتر میدانند. این مقاله سعی دارد ضمن بررسی دو دیدگاه فوق، متدولوژی سومی را با استفاده از تلفیق دو نظریه فوق ارائه نموده و به بررسی نقش فناوری اطلاعات در این متدولوژی درجهت ایجاد دانش جدید و مدیریت دانش سازمانی بپردازد. همچنین ابزارهای متداول فناوری اطلاعات که در توسعه دانش سازمانی به کار گرفته می شود ، از دیگر بخشهای این مقاله خواهد بود.