مقاله ارتباط افسردگي با راهبردهاي مقابله با درد در بيماران مبتلا به درد مزمن پشت: يك مطالعه مقطعي با كنترل شدت درد و مدت زمان ابتلا که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تير ۱۳۸۸ در دانشور از صفحه ۶۳ تا ۷۴ منتشر شده است.
نام: ارتباط افسردگي با راهبردهاي مقابله با درد در بيماران مبتلا به درد مزمن پشت: يك مطالعه مقطعي با كنترل شدت درد و مدت زمان ابتلا
این مقاله دارای ۱۲ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله درد مزمن پشت
مقاله افسردگي
مقاله راهبردهاي مقابله اي
مقاله متغيرهاي زيست پزشکي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: رضايي سجاد
جناب آقای / سرکار خانم: افشارنژاد طاهر
جناب آقای / سرکار خانم: كافي سيدموسي
جناب آقای / سرکار خانم: سلطاني رضا
جناب آقای / سرکار خانم: فلاح کهن صفيه

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه و هدف: درد مزمن پشت يكي از فراگيرترين انواع درد است و افسردگي اختلالي شايع در ميان بيماران مبتلا به درد مزمن است. با اين حال تمام بيماران مبتلا به درد مزمن ميزان يکساني از افسردگي را نشان نمي دهند. از اين رو پژوهشگران اغلب متغيرهاي زيست پزشکي و روانشناختي، مخصوصا راهبردهاي مقابله با درد، را براي توجيه تغييرپذيري در ارتباط درد مزمن و افسردگي مورد ارزيابي قرار مي دهند. اهداف اين پژوهش: ۱) اولويت بندي راهبردهاي مقابله با درد در بيماران مبتلا به کمردرد مزمن،۲) بررسي اثربخشي راهبردهاي مقابله در كنترل درد، ۳) بررسي ارتباط اين راهبردها با افسردگي و ۴) تعيين راهبردهاي مقابله اي منتخب براي پيش بيني افسردگي با كنترل شدت درد و مدت زمان ابتلا در بيماران مبتلا به درد مزمن پشت بود.
مواد و روش ها: در مجموع ۱۸۵ بيمار (۱۸ تا ۶۸ ساله) با سابقه درد مزمن پشت بيش از ۳ ماه، كه به كلينيك هاي تحت بررسي مراجعه كرده بودند ، مقياس هاي شدت درد و پرسشنامه هاي افسردگي، راهبردهاي مقابله با درد و اثربخشي مقابله و نيز پرسشنامه اطلاعات جمعيت شناختي را تكميل كردند.
نتايج: يافته ها مبين آن بود كه بيش ترين راهبرد به كار گرفته شده توسط بيماران دعا و اميدواري، اما اثربخش ترين راهبردها در كنترل درد، ناديده انگاشتن درد و گفتگو با خود بود.  فاجعه انگاري ناكارآمدترين راهبرد مقابله در کنترل درد بود. نتايج تحليل همبستگي با كنترل متغيرهاي زيست پزشكي (شدت درد و مدت زمان ابتلا) نشان داد كه استفاده بيش تر از فاجعه انگاري با افسردگي شديدتر و استفاده بيش تر از گفتگو با خود و توجه برگرداني با افسردگي خفيف تر همراه است. رگرسيون چند متغيري گام به گام نشان داد كه راهبردهاي گفتگو با خود و فاجعه انگاري به ترتيب قوي ترين پيش بيني كننده هاي انطباقي و غيرانطباقي افسردگي مي باشند كه ۴۷ درصد از واريانس مشترك نتايج افسردگي را توضيح مي دهد. ضريب بتا نيز تنها براي اين دو راهبرد مقابله اي معنادار بود (p≤۰٫۰۵).
نتيجه گيري: نتايج مطالعه حاضر نشان مي دهد که استفاده از راهبردهاي مقابله انطباقي (گفتگو با خود و توجه بر گرداني) و غيرانطباقي (فاجعه انگاري) در ايجاد خلق افسرده موثر است. اين راهبردهاي مقابله به طور بالقوه قابل اصلاح و تعديل بوده و مي تواند هدف اقدامات درماني براي کاهش افسردگي در بيماران مبتلا به درد مزمن پشت باشد.