سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: پنجمین همایش سراسری علوم انسانی و هنر

تعداد صفحات: ۲

نویسنده(ها):

محمد علی نادی – عضو هیأت علمی دانشگاه خوراسگان- دانشجوی دکترای علوم تربیتی و عضو باشگاه پژوهشگران جوان
ایلناز سجادیان – کارشناس ارشد روانشناسی بالینی دانشگاه اصفهان و عضو باشگاه پژوهشگران جوان دانشگاه خوراسگان
نجمه احمدی – دانشجوی کارشناسی ارشد رشته آمار دانشگاه شیراز و عضو باشگاه پژوهشگران جوان خوراسگان

چکیده:

هدف اصلی پژوهش حاضر، بررسی ارتباط بین آمادگی برای خود راهبری در یادگیری با مقاطع تحصیلی دانشجویان پزشکی و دندانپزشکی میباشد. بدین منظور، تعداد ۸۰ نفر از دانشجویان این دو رشته به روش تصادفی سهمی انتخاب و در این پژوهش که به روش توصیفی همبستگی طراحی گردیده بود، شرکت داده شدند.ابزار مورد استفاده در این پژوهش مقیاس آمادگی برای یادگیری خودراهبر فیشر ( ۲۰۰۱ ) بود که روائی و پایایی آن در مطالعه مقدماتی تأیید گردید. به منظور بررسی روابط بین متغیرها از ضریب همبستگی پیرسون و بدنبال آن جهت تعیین متغیرهای پیش بین از رگرسیون همزمان استفاده شد. همچنین برای تعیین تفاوت بین میانگین گروهها از آزمون t نمونه های مستقل و F یکراهه سود برده شد. یافته های پژوهش در سطح (p<0/05) رابطه بین سن،نمرات علوم پایه و معدل پیشرفت تحصیلی را تأیید ننمود و هیچ تفاوت معناداری را بین میانگین گروه ها از نظر جنس، معدل دیپلم، ر شته، معدل فارغ التحصیلی نشان نداد. نتایج آزمون رگرسیون نیز گویای آن بود که معدل پیشرفت تحصیلی و نمرات علوم پایه دانشجویان میتواند میزان آمادگی برای خود راهبری دانشجویان را پیش بینی نماید.