مقاله ارتباط پلي مورفيسم هاي ژن NOD2 با وقوع بيماري پيوند بر عليه ميزبان در بيماران مبتلا به لوسمي ميلوئيدي حاد که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاييز ۱۳۸۹ در فصلنامه پژوهشي خون از صفحه ۱۴۸ تا ۱۵۵ منتشر شده است.
نام: ارتباط پلي مورفيسم هاي ژن NOD2 با وقوع بيماري پيوند بر عليه ميزبان در بيماران مبتلا به لوسمي ميلوئيدي حاد
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله پيوند سلول هاي بنيادي خونساز
مقاله بيماري پيوند عليه ميزبان
مقاله PCR

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: رستمي شهربانو
جناب آقای / سرکار خانم: احمدي نيا ليلا
جناب آقای / سرکار خانم: قادري بايزيد
جناب آقای / سرکار خانم: موسوي سيداسداله
جناب آقای / سرکار خانم: آبرون سعيد
جناب آقای / سرکار خانم: حاجي حسيني رضا
جناب آقای / سرکار خانم: چهاردولي بهرام
جناب آقای / سرکار خانم: قديمي حبيبه
جناب آقای / سرکار خانم: شمشيري احمدرضا
جناب آقای / سرکار خانم: قوام زاده اردشير
جناب آقای / سرکار خانم: علي مقدم كامران

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
سابقه و هدف: بيماري پيوند بر عليه ميزبان يکي از عوارض تهديدکننده زندگي متعاقب پيوند است. در مطالعه هاي اخير، ارتباط قابل توجهي بين پيامد پيوند و سه پلي مورفيسم تک نوکلئوتيدي در ژن NOD2 نشان داده شده است. در اين مطالعه ارتباط پلي مورفيسم هاي ژن NOD2 با وقوع GVHD در بيماران مبتلا به لوسمي ميلوئيدي حاد تحت پيوند آلوژن مورد ارزيابي قرار گرفت.
مواد و روش ها: در يك مطالعه گذشته نگر، ژنوتايپ هاي NOD2 به روش PCR-SSP در ۱۲۴ بيماري که تحت پيوند آلوژن قرار گرفته بودند و اهداکنندگان آن ها مشخص شده بود بررسي و سپس ارتباط پلي مورفيسم هاي ژن NOD2 با وقوع GVHD حاد و مزمن مورد ارزيابي قرار گرفت. بيماران به طور ميانگين به مدت ۴۰ ماه (۷۷-۲۸ ماه) مورد پايش قرار گرفتند. آناليزهاي آماري با استفاده از آزمون كاي دو و نرم افزار SPSS11.5 انجام شد.
يافته ها: شيوع موتاسيون در اهداکنندگان و بيماران مشابه (۱۲٫۱%) به دست آمد. در سه جفت بيمار اهداکننده (۲٫۴%)، پلي مورفيسم ها در هر دو نفر شناسايي شد که در نتيجه فراواني کلي در جفت هاي پيوندي ۲۱٫۸% به دست آمد. تفاوت معناداري از نظر وقوع GVHD حاد و مزمن در حالتي که زوج هاي گيرنده/ اهداکننده داراي SNP (به ترتيب ۵۲% و ۵۶%) با زوج هاي فاقد SNP (به ترتيب ۵۰٫۵% و ۵۵%) مقايسه شدند، مشاهده نشد.
نتيجه گيري: پلي مورفيسم هاي مطالعه شده، تاثيري در وقوع GVHD حاد و مزمن نداشتند. مطالعه هاي بيشتري براي تعميم نتايج به ساير بيماري ها لازم است. به علاوه ساير پلي مورفيسم هاي تک نوکلئوتيدي اين ژن نيز براي شناسايي اين ارتباط بايد مورد مطالعه قرار گيرند.