مقاله ارزش پيشگويي كننده تعداد گلبول هاي قرمز هسته دار در خون بند ناف و خون محيطي نوزادان رسيده مبتلا به آسفيكسي در هفته اول تولد که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۸۸ در مجله دانشگاه علوم پزشکي و خدمات بهداشتي درماني شهيد صدوقي يزد از صفحه ۳۳۰ تا ۳۳۶ منتشر شده است.
نام: ارزش پيشگويي كننده تعداد گلبول هاي قرمز هسته دار در خون بند ناف و خون محيطي نوزادان رسيده مبتلا به آسفيكسي در هفته اول تولد
این مقاله دارای ۷ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله آسفيکسي نوزادي
مقاله تعداد گلبولهاي قرمز هسته دار

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: بهمن‌ بيجاري‌ بهاره‌
جناب آقای / سرکار خانم: فرهمندي نيا زهرا
جناب آقای / سرکار خانم: حاذقي علي

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: تعداد بالاي گلبول هاي قرمز هسته دار در گردش خون نوزاد مي تواند در ارتباط با شرايط نسبي هيپوكسي و همراه با پيامدهاي ناخوشايند باشد. هدف از اين مطالعه ارزيابي تعداد گلبول هاي قرمز هسته دار در طي هفته اول بعد از تولد در نوزادان آسفيكسي و مقايسه آن با نوزادان سالم و نيز تعيين موربيديتي و مورتاليتي در طي پيگيري بوده است.
روش بررسي: اين مطالعه به روش مقطعي بر روي ۱۵ نوزاد مبتلا به آسفيكسي، تأييد شده با نمره آپگار يا pH خون، در مقايسه با ۱۵ نوزاد سالم انجام شد. تعداد گلبول هاي قرمز هسته دار در نمونه هاي خون بلافاصله بعد از تولد، روز ۳ و روز ۷ اندازه گيري شد و پارامترهاي خون شريان نافي نيز مورد ارزيابي قرار گرفت. نوزادان از نظر موربيديتي و مورتاليتي پيگيري شدند. آناليز آماري با استفاده از آزمون هاي، من ويتني، كاي دو و ضريب همبستگي اسپيرمن انجام شد. P<0.05 به عنوان سطح معني داري آزمون در نظر گرفته شد.
نتايج: تعداد گلبول هاي قرمز هسته دار در خون بدو تولد نوزادان آسفيكسي به طور معني داري بيشتر از گروه كنترل است كه اين تفاوت تا پايان هفته اول به طور معني دار وجود دارد. كليه پارامترهاي خون شريان در گروه مورد كمتر بوده و همبستگي منفي با تعداد گلبول هاي قرمز هسته دار دارد. در زمان تولد تعداد بالاتر گلبول هاي قرمز هسته دار با مورتاليتي بالاتري همراه است.
نتيجه گيري: نتايج مطالعه حاضر نشان مي دهد كه تعداد گلبول هاي قرمز هسته دار يك فاكتور پيش گويي كننده مفيد براي آسفيكسي نوزادي تا پايان هفته اول مي باشد، گرچه انجام مطالعاتي با حجم نمونه بالاتر و پيگيري طولاني تر ضروري به نظر مي رسد.